ยงแล้ว” ขุนนางตอบ
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ราชาเลี่ยหั่วก็จมอยู่ในห้วงความคิดครู่หนึ่ง
แต่สุดท้ายเขาก็กัดฟันเอ่ย “ได้ ทำตามที่เจ้าว่าเถิด! ขอเพียงสามารถรักษาเผ่าเลี่ยหั่วไว้ได้ จะทำอย่างไรก็ได้ทั้งนั้น”
นอกราชสำนักเผ่าเลี่ยหั่ว
เช่นเดียวกับก่อนหน้านี้ เลี่ยจิงยังคงต่อสู้กับหยางหลิน
หยางหลินยังคงรักษาวิธีการต่อสู้ที่เขาตัดสินใจตั้งแต่แรกเริ่ม
โดยสรุปแล้ว เขามีเป้าหมายเพียงอย่างเดียว นั่นคือจัดการกับยอดฝีมือขั้นปรมาจารย์ของเผ่าเลี่ยหั่วที่อยู่ตรงหน้าให้ได้มากที่สุด
หลังผ่านไปหนึ่งก้านธูป
ครั้งนี้ หยางหลินสามารถกดดันเลี่ยจิงได้อีกครั้ง และใกล้จะตัดสินแพ้ชนะได้แล้ว
เขากำลังรอให้เผ่าเลี่ยหั่วใช้ลูกธนูขนาดใหญ่มาขัดจังหวะการโจมตีของเขาเหมือนครั้งก่อนโดยสัญชาตญาณ
แต่ทว่าในครั้งนี้ เขากลับพบว่าสถานการณ์ดูเหมือนจะแตกต่างจากครั้งก่อน ๆ อยู่บ้าง
เมื่อเขาขยายขอบเขตการรับรู้ออกไป หยางหลินก็พบว่าสิ่งที่มุ่งมาหาเขาในครั้งนี้ไม่ใช่การโจมตีเพียงครั้งเดียว แต่เป็นถึงแปดครั้ง
การโจมตีทั้งแปดครั้งนี้ พุ่งเข้ามาจากทุกทิศทุกทาง โจมตีเขาอย่างไร้จุดอับ
ในขณะเดียวกัน ก็เพราะเขากำลังต่อสู้กับเลี่ยจิง จึงทำให้ไม่เพียงแต่เขาเท่านั้น แม้แต่เลี่ยจิงซึ่งเป็นคนของเผ่าเลี่ยหั่วเองก็ตกอยู่ในรัศมีการโจมตีทั้งแปดครั้งนี้ด้วย
หยางหลินสังเกตเห็นการโจมตีเหล่านี้ และเลี่ยจิงที่อยู่ตรงข้ามก็สังเกตเห็นเช่นกัน
ตอนแรกเลี่ยจิงยังรู
