เมื่อเห็นสายน้ำพุ่งเข้ามาอีกครั้ง หลี่เต้าก็ไม่หลบหลีกอีกต่อไป
เขาสะบัดง้าวมังกรทมิฬฟาดลงไป ทำให้สายน้ำแตกกระจายเป็นหยดน้ำมากมาย
ขณะที่หลี่เต้าคิดว่าจบเพียงเท่านี้ เหตุการณ์ประหลาดก็เกิดขึ้น
หยดน้ำเหล่านั้นไม่ได้ตกลงสู่พื้นในทันที แต่กลับพุ่งเข้าโจมตีหลี่เต้า ยิ่งไปกว่านั้น ระหว่างที่พุ่งเข้ามา หยดน้ำยังได้แข็งตัวกลายเป็นเข็มน้ำแข็ง
เนื่องจากเป็นเหตุการณ์ที่คาดไม่ถึง ครั้งนี้หลี่เต้าจึงต้องใช้ร่างกายรับการโจมตี
เมื่อปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ยเห็นภาพนั้น ดวงตาของเขาก็เปล่งประกายด้วยความยินดีทันใด
“กล้าใช้ร่างกายรับการโจมตีของข้า ช่างไม่รู้จักประมาณตนเสียจริง”
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นต่อมากลับทำให้เขาตกตะลึง
เมื่อเข็มน้ำแข็งปักเข้าที่ผิวหนังรอบตัวหลี่เต้า มันกลับไม่สามารถทะลุผ่านได้ เพียงแค่กดให้ผิวหนังเป็นรอยบุ๋มเท่านั้น
“เป็นไปได้อย่างไร!”
ปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ยแสดงสีหน้าไม่อยากเชื่อออกมา
เช่นเดียวกับศัตรูที่หลี่เต้าเคยเผชิญมาก่อน พวกเขาต่างรู้สึกตกตะลึงกับพลังกายที่เหนือกว่ามนุษย์ทั่วไปของหลี่เต้า
หลี่เต้าก้มหน้ามองลงไปครู่หนึ่ง ร่างของเขาสั่นสะท้าน ทำให้เข็มน้ำเหล่านั้นแตกกระจายทันที
หลังจากที่เข้าใจวิธีการของปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ยแล้ว เขาก็รู้ว่าควรจะรับมือกับอีกฝ่ายอย่างไร
เมื่อลงถึงพื้น หลี่เต้าก็กระทืบเท้าลงอย่างแรง
ตูม!
พื้นดินรอบ ๆ เท้าของเขาในรัศมีสามจั้งยุบตัวลงด้วยพลังมหาศาล
ในชั่วขณะถัดมา ร่
