พลันของปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ย เขาจึงไม่มีเวลาหดมือกลับมาโต้ตอบ
ปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ยแสยะยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม ฝ่ามือทั้งสองข้างที่เรืองรองด้วยพลังปราณแท้สีฟ้าฟาดลงมาที่หน้าอกของหลี่เต้าอย่างหนัก
“ไปตายซะ! หัตถ์ผ่านที!”
ฝ่ามือคู่นั้นกระแทกเข้าที่หน้าอกของหลี่เต้าอย่างรุนแรง
ในเวลาเดียวกัน คลื่นพลังมหาศาลก็พุ่งทะลุออกมาจากแผ่นหลังของหลี่เต้า
เมื่อปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ยทำทุกอย่างเสร็จสิ้น ก็รีบถอยห่างจากหลี่เต้าไปร้อยก้าวโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย แล้วจึงหยุดลง
“ฮู่ว!”
ปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ยถอนหายใจยาว เมื่อเห็นหลี่เต้ามีเลือดสีแดงไหลซึมออกมาจากผิวหนังจำนวนมาก เขาส่งเสียงหัวเราะดังลั่นเอ่ยขึ้น
“เจ้าหนู เจ้าโดนหัตถ์ผ่านทีของข้าเข้าไปแล้ว เจ้าต้องตายแน่ ภายใต้หัตถ์ผ่านทีของข้า เลือดในร่างของเจ้าจะค่อย ๆ แยกออกจากร่าง ทำให้เจ้าตายเพราะเสียเลือด”
ในตอนนั้นเอง เมื่อผู้คนจากเผ่าลั่วอวิ๋นเห็นว่าปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ยยังไม่ตาย ทั้งยังสามารถทำร้ายหลี่เต้าจนบาดเจ็บสาหัสได้ ต่างก็แสดงสีหน้ายินดี
“ตายเพราะเสียเลือด?”
ขณะที่ได้กลิ่นเลือดวิเศษลอยอวลอยู่ในอากาศ หลี่เต้าก็ก้มลงมองเลือดที่ค่อย ๆ ซึมออกมาจากรูขุมขน แล้วยิ้มบาง
เขาเงยหน้าขึ้นมองปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ย แล้วพูดอย่างเชื่องช้าว่า
“แล้วถ้าไม่ตายล่ะ?”
“ไม่ตาย?”
ปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ยหัวเราะเยาะ
“นอกเสียจากเจ้ามีความสามารถเก็บน้ำที่หกแล้วกลับคืนมาได้”
“ข้าไม่รู้ว่าจะเก็บน้ำที
