นก็แตกกระจาย ไม่อาจคงอยู่ต่อไปได้
ขณะเดียวกัน เงาของง้าวมังกรทมิฬก็ฟาดฟันลงมาตามจังหวะ
ตูม!
ร่างของปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ยถูกเงาดำกลืนหายไปในพริบตา
“ปรมาจารย์!”
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ราชาเผ่าลั่วอวิ๋นที่แขนทั้งสองข้างพิการก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง
ขณะเดียวกัน ผู้คนที่ยืนดูอยู่โดยรอบ รวมไปถึงจินโม่และคนอื่น ๆ ต่างก็ยืนตะลึงงัน ไม่อยากเชื่อว่าผู้แข็งแกร่งระดับปรมาจารย์ของเผ่าลั่วอวิ๋นจะจบชีวิตลงเช่นนี้
ในยามที่ราชาเผ่าลั่วอวิ๋นและคนอื่น ๆ กำลังสิ้นหวัง หลี่เต้ากลับขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตายังคงจับจ้องไปยังจุดที่ถูกง้าวมังกรทมิฬฟาดลงไป
ที่เป็นเช่นนี้ไม่ใช่เพราะสิ่งอื่นใด แต่เป็นเพราะเขาไม่ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบ
เขาไม่เชื่อว่าจะมีผู้ใดในโลกนี้หลบหนีการตัดสินของระบบได้ ดังนั้นปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ยจึงยังไม่ตาย
ในตอนนั้นเอง เงาดำร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางฝุ่นควัน
ชั่วขณะถัดมา เงาดำนั้นพลันพุ่งออกมาจากกลุ่มฝุ่นควันด้วยความเร็วสูง
ฉึก!
หลี่เต้าใช้สัญชาตญาณแทงง้าวเข้าไปกลางอกของเงาดำพอดี
ตูม!
เงาดำแตกกระจายออก น้ำมากมายกระเซ็นใส่ร่างของหลี่เต้า
“เจ้าหนู เจ้าติดกับดักเข้าแล้ว!”
ในตอนนั้นเอง เสียงของปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ยก็ดังขึ้น
ตูม!
พื้นดินแตกออก ร่างหนึ่งพุ่งทะลุขึ้นมาจากพื้นดินตรงหน้าหลี่เต้า
จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ย
เนื่องจากหลี่เต้ายังคงอยู่ในท่าแทงง้าว ภายใต้การจู่โจมอย่างฉับ
