ดกล้า
“องค์ราชา ตอนนี้ท่านได้สติแล้วหรือยัง ข้าศึกบุกเข้ามาในพระราชฐานแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ราชาเผ่าลั่วอวิ๋นก็ขมวดคิ้วก่อนจะกล่าวอย่างเด็ดขาด “ข้าศึกอะไรบุกเข้ามา พวกมันมาจากที่ใด แล้วเข้ามาได้อย่างไร”
องครักษ์หลายนายสบตากัน ก่อนจะตัดสินใจลากราชาเผ่าลั่วอวิ๋นออกจากกระโจม
เมื่อมองเห็นสถานการณ์ภายนอกอย่างชัดเจน ราชาเผ่าลั่วอวิ๋นก็แสดงสีหน้าเช่นเดียวกันกับจินโม่ นั่นคือไม่อยากจะเชื่อสายตา
เขาเพียงแค่พักผ่อนไปครู่เดียว เหตุใดข้าศึกจึงบุกมาถึงเบื้องหน้าเช่นนี้ได้
เมื่อเห็นข้าศึกรุกคืบเข้ามาใกล้ยิ่งขึ้น ราชาเผ่าลั่วอวิ๋นผู้รักชีวิตจึงได้สติกลับมา
เขาออกคำสั่งทันทีว่า “ไพร่พลอยู่ที่ใด เรียกคนมาปราบพวกมันเดี๋ยวนี้!”
องครักษ์นายหนึ่งยิ้มขื่นพลางกล่าวว่า “องค์ราชา พวกแม่ทัพส่วนใหญ่ล้วนเมามายไปหมดแล้ว พวกข้าต้องลำบากกว่าจะปลุกท่านให้ตื่นได้”
“ส่วนทหารธรรมดานั้น ท่านก็เห็นแล้ว พวกเขาต้านทานข้าศึกไม่ไหวเลย”
เมื่อได้ยินดังนั้น ราชาเผ่าลั่วอวิ๋นก็ตกตะลึง
เขาไม่คาดคิดเลยว่า ราชสำนักของตนจะอ่อนแอถึงเพียงนี้
กระทั่งคนที่จะต้านข้าศึกได้ก็ยังไม่มีสักคน
เมื่อเห็นข้าศึกเบื้องล่างรุกคืบใกล้เข้ามาทุกที ราชาเผ่าลั่วอวิ๋นก็นึกถึงบางคนขึ้นมาได้ พลันกล่าวว่า “ใช่แล้ว จินโม่เล่า เขาดื่มไม่มาก ให้เขาไปขวางไว้สิ”
ทหารองครักษ์นายหนึ่งกล่าวว่า “องค์ราชา แม่ทัพวิ่งไปทางเขาด้านหลังแล้วขอรับ บอกว่าจะไปค
