ุ้มกันองค์ราชา”
“วิ่งไปเขาด้านหลังเพื่อคุ้มกันข้า?”
องค์ราชาเผ่าลั่วอวิ๋นกำลังจะด่าทอ แต่พลันนึกบางอย่างขึ้นได้
เมื่อได้สติจึงรีบกล่าวว่า “แม่ทัพพูดถูกต้อง มีเพียงแค่การไปที่เขาด้านหลังเท่านั้น จึงจะคุ้มกันข้าได้ พวกเจ้ารีบพาข้าไปที่เขาด้านหลังเดี๋ยวนี้”
ขณะที่ทหารองครักษ์กำลังจะนำองค์ราชาเผ่าลั่วอวิ๋นไปยังเขาด้านหลัง
ทันใดนั้น เงาดำสายหนึ่งก็พุ่งผ่านเหนือศีรษะพวกเขา ขวางทางเอาไว้
เมื่อราชาเผ่าลั่วอวิ๋นและเหล่าทหารองครักษ์มองเห็นเงาดำนั้นชัดเจน ต่างก็กลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว
เพราะมีหมาป่าขนาดมหึมาตัวหนึ่งยืนขวางอยู่เบื้องหน้าพวกเขา
ทหารองครักษ์ขั้นเซียนเทียนผู้หนึ่งก้าวออกมากล่าวว่า
“ฝ่าบาท ข้าจะปกป้องท่านเอง พวกท่านรีบถอยไปก่อน”
ในยามนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นเบื้องหลังทุกคน
“เจ้าน่าจะปกป้องตัวเองให้ดีก่อนเสียจะดีกว่า”
