เมื่อได้ยินดังนั้น สายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่หลี่เต้า
“ต้องดูก่อน” หลี่เต้าครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนถามทันที “เรื่องนั้นต้องดูว่าท่านหยางต้องการรุกช้าหรือเร็ว”
“อะไรคือการรุกช้า?”
“เริ่มจากเผ่าถ่ามู่ รวมกองกำลังทั้งหมดเข้าด้วยกันแล้วบุกตรงไป วิธีนี้ค่อนข้างช้าแต่มั่นคงกว่า”
พอฟังจบ หยางหลินก็ส่ายหน้าทันที “ช้าเกินไปไม่ได้ แม้เป้าหมายของพวกเราจะมีแค่เผ่าถ่ามู่ ลั่วอวิ๋น และเลี่ยหั่ว แต่สิ่งสำคัญคือทั้งสามเผ่านี้มีชนเผ่าเป่ยหมานหนุนหลัง หากช้าเกินไปจนให้เวลาพวกเขาตั้งตัว ก็จะทำให้ราชวงศ์ชนเผ่าเป่ยหมานเข้ามาแทรกแซงได้ง่าย ถึงตอนนั้นคงไม่มีผลดีใด ๆ ต่อพวกเรา”
“ถ้าอย่างนั้นก็เหลือแต่การรุกเร็วแล้ว” หลี่เต้ากล่าวต่อ “หากต้องการป้องกันไม่ให้ราชวงศ์ชนเผ่าเป่ยหมานเข้ามาแทรกแซง วิธีที่ดีที่สุดก็คือแยกทัพเป็นสามทาง โจมตีทั้งสามเผ่าพร้อมกัน มุ่งหมายให้เร็วและสั้นที่สุด เพื่อยึดทั้งสามเผ่าพร้อมกัน”
“แยกทัพเป็นสามทางหรือ?” หยางหลินถามต่อ “จะแบ่งอย่างไร?”
หลี่เต้ากวาดตามองทุกคนแวบหนึ่ง “หากจะแยกทัพจริง ๆ วิธีที่ดีที่สุดคือให้ท่านหยางกับข้าแยกกันโจมตีเผ่าลั่วอวิ๋นและเผ่าเลี่ยหั่วเผ่าใดเผ่าหนึ่ง”
“เพราะตามข้อมูลที่ข้าสืบมา ทั้งสองเผ่านี้มีผู้แข็งแกร่งระดับปรมาจารย์อยู่”
“ส่วนเรื่องเผ่าถ่ามู่มอบให้ที่ปรึกษาเสิ่นจัดการ ข้าได้กำจัดผู้แข็งแกร่งขั้นปรมาจารย์ของเผ่าถ่ามู่เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้เหลือเพียงร่างไร
