้าเรียบเฉย
หยางเหยียนไม่แน่ใจว่าคิดไปเองหรือไม่ แต่เขารู้สึกว่าสายตาของเฉินโหยวจ้องมองมาที่ตนอย่างมีนัยยะ เรื่องนี้ทำให้เขานึกถึงใบหน้าของฉีเซิ่ง ‘น้องชายที่ดี’ ในอดีต จนอดสั่นสะท้านไม่ได้
เขาสาบานกับตัวเองในใจว่าจะไม่มีวันให้เฉินโหยวจับจุดอ่อนได้เด็ดขาด
พูดจบ หลี่เต้าก็กวาดมองไปยังที่ไม่ไกลนัก พบว่าทางด้านหยางหลินและเสิ่นจงเริ่มมีความเคลื่อนไหวแล้ว
ดังนั้นเขาจึงไม่รีรอ สั่งการทันที “ฟังคำสั่ง แยกย้ายกันไปรวบรวมทหารในกองทัพของตน เตรียมออกเดินทาง”
