ลินที่อยู่ด้านข้าง มองดูท่าทีของหลี่เต้าที่กระตือรือร้นผิดปกติ จู่ ๆ ก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา แต่ไม่นานเขาก็ส่ายหน้า ไล่ความรู้สึกนั้นออกไป ด้วยความสามารถของเขา ครั้งนี้จะต้องชนะแน่นอน
…
ครึ่งชั่วยามให้หลัง ด้านนอกด่านฟู่เฟิง
เนื่องจากกองทัพสองแสนนายของด่านฟู่เฟิงถูกแบ่งออกเป็นยี่สิบกองทัพย่อย เมื่อคำสั่งถูกประกาศออกไป แม่ทัพทั้งแปดกองที่อยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของหลี่เต้าก็มารวมตัวกันอยู่รอบข้างเขาอย่างรวดเร็ว
นอกจากนี้ พวกจางเมิ่งก็มารวมตัวอยู่ข้างหลี่เต้าด้วย เพราะพวกเขาเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาโดยตรงของหลี่เต้า
หลี่เต้ามองดูแม่ทัพทั้งแปดกองที่เป็นผู้ใต้บังคับบัญชา สายตาเหลือบไปเห็นใบหน้าคุ้นเคย
เมื่อเห็นสายตาของหลี่เต้ามองมา หยางเหยียนก็ทักทายอย่างเก้อเขิน “รองแม่ทัพ”
“อืม” หลี่เต้าพยักหน้า เข้าใจว่านี่คงเป็นการจัดการโดยเจตนาของหยางหลิน เขาไม่ได้คิดอะไรมากกับเรื่องนี้ เพราะเขาเคยให้คำมั่นกับหยางหลินไว้แล้ว
จากนั้นเขาก็กวาดตามองแม่ทัพทั้งแปดคนแล้วเอ่ยว่า “ข้าคิดว่าพวกเจ้าคงรู้ชัดถึงตำแหน่งของข้าแล้ว ดังนั้นข้าจะไม่พูดอะไรให้เสียเวลา”
“สรุปก็คือ เมื่ออยู่ในสนามรบ ข้ามีกฎเพียงข้อเดียว นั่นคือต้องเชื่อฟัง หากผู้ใดฝ่าฝืน ไม่ว่าจะมีตำแหน่งใด จะถูกลงโทษตามกฎทหารทั้งสิ้น”
“เรื่องนี้…” หลี่เต้าเหลือบมองไปด้านข้าง “เรื่องนี้ให้เฉินโหยวเป็นผู้ควบคุมดูแล”
“ขอรับ รองแม่ทัพ” เฉินโหยวกล่าวด้วยสีหน
