และหลิวซิ่วเอ๋อร์ อีกกลุ่มคือผู้ที่ล้มลงในจุดที่ทั้งสองฝ่ายปะทะกันก่อนหน้านี้ ซึ่งเกือบทั้งหมดเป็นคนของฝ่ายหยางเหยียน
มีเพียงไม่กี่คนที่เป็นฝ่ายหลิวซิ่วเอ๋อร์ ซึ่งล้วนเป็นผู้โชคร้ายที่พลาดท่าถูกหยางเหยียนไล่ต้อนตกม้า แต่เมื่อเทียบกับคนของฝ่ายหยางเหยียนแล้ว พวกนางไม่ได้บาดเจ็บสาหัสนัก
ตามกฎการประลอง คนเหล่านี้ล้วนถูกคัดออกแล้ว นายทหารผู้ถือธงโบกมือ ก็มีคนเข้ามาพาตัวผู้บาดเจ็บที่ไม่สามารถลงจากสนามเองได้ออกไป ส่วนที่เหลือก็เดินออกไปเอง
“พี่ซิ่วเอ๋อร์ต่อจากนี้ขอฝากด้วยนะเจ้าคะ”สตรีหลายคนที่ถูกคัดออกเอ่ยกับกลุ่มของหลิวซิ่วเอ๋อร์ขณะเดินผ่าน
“วางใจเถอะ คราวนี้พวกเราจะไม่แพ้แน่นอน”พูดจบ หลิวซิ่วเอ๋อร์ก็เหลือบมองไปทางหยางเหยียน
สองร้อยคนปะทะกับสองร้อยคน ในการปะทะครั้งแรก ฝ่ายของนางสูญเสียไปห้าคน ส่วนฝ่ายตรงข้ามสูญเสียมากกว่าพวกนางถึงสิบเท่า เกือบหนึ่งในสี่ของกำลังพลทั้งหมด
“บุกต่อไป อย่าให้โอกาสพวกมัน ไล่ล่าพวกมันตอนที่เรามีชัย”หลังจากจัดการในสนามรบเสร็จ หลิวซิ่วเอ๋อร์ก็ออกคำสั่งให้บุกต่อทันที
อีกด้านหนึ่ง หยางเหยียนยังคงครุ่นคิดว่าเหตุใดพวกตนจึงพ่ายแพ้อย่างย่อยยับเช่นนี้ แต่กลับพบว่าฝ่ายตรงข้ามบุกเข้ามาแล้ว ในสถานการณ์เช่นนี้ไม่มีเวลาให้ลังเลอีกต่อไป เขาถูกบีบให้ต้องเลือกบุกต่อไป
เพราะหากทหารม้าขาดความคล่องตัว พละกำลังในการสู้รบก็จะตกต่ำลงอย่างฮวบฮาบ ดังนั้น ผลลัพธ์ของการปะทะครั้งที่สองก็ค
