ดจบ หญิงสาวเหล่านั้นก็พร้อมใจกันกล่าวว่า“ยินดีร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับท่านผู้มีพระคุณ”
พวกนางเปล่งวาจาเช่นนี้ ก่อให้เกิดบรรยากาศอันน่าเกรงขาม เมื่อเห็นภาพตรงหน้า หลี่เต้าพยักหน้าเบา ๆ แล้วเอ่ยปากว่า“พวกเจ้ารออยู่ที่นี่สักครู่ ข้าจะไปหยิบของบางอย่าง”
หลังจากกลับเข้าห้อง หลี่เต้าก็มองสำรวจไปรอบ ๆ ห้อง สายตาของเขาจับจ้องไปที่ถ้วยชา กาน้ำชา และภาชนะต่าง ๆ ก่อนจะส่ายหน้า จนกระทั่งเห็นไหใบหนึ่ง สีหน้าของเขาก็แสดงความลังเลออกมา ครู่หนึ่งผ่านไป เขาก็ตัดสินใจกัดฟันหยิบไหใบนั้นมา
ที่ก่อนหน้านี้เขาแบ่งเลือดวิเศษให้พวกจางเมิ่งเป็นรอบ ๆ นั้น เหตุผลแรกคือ เพราะตอนนั้นพวกเขาอยู่ในดินแดนชนเผ่าเป่ยหมาน เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน เขาจึงไม่กล้าเสียเลือดมากเกินไป เหตุผลที่สอง เขายังมีความคิดที่จะขัดเกลาจิตใจของจางเมิ่งและคนอื่น ๆ ด้วย
แต่ตอนนี้ต่างออกไป อยู่ในหมู่บ้านเถาหยวนเขาปลอดภัยดี ไม่ต้องกังวลว่าจะมีศัตรูบุกเข้ามาโจมตีได้ทุกเมื่อ ส่วนเรื่องการขัดเกลา หลิวซิ่วเอ๋อร์และคนอื่น ๆ ก็ไม่จำเป็นอีกต่อไปแล้ว ถึงอย่างไรพวกนางก็สามารถรวบรวมกองทัพวิญญาณได้ด้วยตัวเองแล้ว ดังนั้น พอคิดดูแล้ว ก็ควรให้พวกนางปรับสภาพให้สำเร็จในคราวเดียวเลยดีกว่า
หลังจากผ่านไปหนึ่งก้านธูป หลิวซิ่วเอ๋อร์และคนอื่น ๆ ที่รออยู่ด้านนอกได้ยินเสียงประตูเปิดอย่างกะทันหัน ตามมาด้วยภาพของหลี่เต้าที่ถือไหใบหนึ่งเดินออกมาจากห้อง
“ท่านผู้มีพ
