บทที่ 230 การพบกันหลี่เต้าก้มมองดาบที่จ่ออยู่ที่ลำคอ แล้วยกมือขวาชูนิ้วขึ้นสองนิ้ว สือหลงเห็นท่าทางนั้นจึงถามออกไปโดยไม่รู้ตัว
“เจ้าจะทำอะไร? ข้าบอกเจ้าแล้วว่าอย่าขยับ กระบี่ไม่มีตาเจ้าเข้าใจหรือไม่”
หลี่เต้าไม่ตอบคำ สองนิ้วไขว้กันแล้วดีดลงบนคมดาบ พลันนั้น สือหลงพบว่าใบดาบทั้งเล่มสั่นสะเทือนอย่างรวดเร็ว ชั่วขณะถัดมา รอยแตกมากมายก็ปรากฏขึ้นบนใบดาบ
เพล้ง!
พร้อมกับเสียงแตกละเอียด ใบดาบในมือเขาแตกกระจายร่วงลงพื้นจนหมด เหลือเพียงด้ามดาบที่ยังอยู่ในมือเท่านั้น
“เจ้า…”
สือหลงคล้ายนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงปล่อยมือจากหลี่เต้าแล้วถอยหลังไปหลายก้าว หลี่เต้าหันกายไปโบกมือให้จางเมิ่งและคนอื่น ๆ เมื่อเห็นภาพนั้น พวกจางเมิ่งก็ยิ้มกว้าง ในชั่วพริบตา โจรภูเขาที่คอยเฝ้าพวกเขาอยู่รอบด้านก็ล้มลงจมกองเลือดทั้งหมด ภาพนี้ทำให้โจรที่เหลือตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ไม่เข้าใจว่าทำไมคนกลุ่มหนึ่งที่ดูไร้พิษภัยเมื่อครู่ถึงได้กลายเป็นน่าสะพรึงกลัวขึ้นมาทันที
“อ๊าก! ข้าจะฆ่าเจ้า!”
ในตอนนั้นเอง รองหัวหน้าร่างอ้วนก็พุ่งตัวขึ้นมาอย่างฉับพลัน ชูมีดฆ่าหมูสองเล่มในมือพุ่งเข้าหาหลี่เต้า
“อย่า!”
เมื่อเห็นภาพนั้น สือหลงก็ร้องห้ามโดยสัญชาตญาณ
ตึง!
วินาทีถัดมา รองหัวหน้าร่างอ้วนที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วก็กระเด็นออกไปเร็วยิ่งกว่า ภายใต้แรงกระแทกอย่างรุนแรง ร่างอ้วนกลมนั้นพุ่งชนเข้ากับผาภูเขา สุดท้ายก็กลายเป็นละอองเลือดกระเซ็น สำหรับภูเข
