าลูกใหญ่แล้ว เหตุการณ์นี้ก็เปรียบเสมือนยุงตัวหนึ่งถูกตบตายบนร่างมนุษย์เท่านั้น ภาพที่เห็นทำเอาสือหลงตกตะลึงจนพูดไม่ออก เขาคาดเดาว่าอีกฝ่ายต้องเก่งกาจ แต่ไม่เคยคิดว่าจะเก่งถึงเพียงนี้ แม้แต่ผู้ฝึกวรยุทธ์ขั้นโฮ่วเทียนระดับสองยังรับการโจมตีแบบหยาบ ๆ ของอีกฝ่ายไม่ได้
“เจ้า… เจ้าเป็นใครกัน?”
สือหลงถามออกไปด้วยความตื่นตระหนก เมื่อได้ยินคำถาม หลี่เต้าก็ส่ายหน้า แล้วใช้เท้าขวาเตะเศษดาบที่แตกอยู่บนพื้นเบา ๆ ม่านตาของสือหลงหดเล็กลง รอยแยกปรากฏขึ้นที่กลางหว่างคิ้ว ในชั่วขณะนั้นเอง เขาก็เข้าใจแล้วว่า ทำไมเหล่าสตรีถึงได้หัวเราะเยาะเมื่อเขาเอ่ยคำขู่ออกไป พวกนางหัวเราะเยาะที่คนพวกนี้ไม่รู้จักประมาณตน
[ฆ่าศัตรูหนึ่งคน ได้รับคุณสมบัติ: 2.46]
หลี่เต้าเพิกเฉยต่อเสียงแจ้งเตือนของระบบ เงยหน้ามองดู จางเมิ่งและคนอื่น ๆ กำลังสังหารโจรภูเขาอย่างไม่ปรานี เมื่อเผชิญหน้ากับทุกคนที่ผ่านการฝึกฝนจากเขา พวกโจรภูเขาก็เปรียบเสมือนหญ้าปลายนา ถูกสังหารท่ามกลางเสียงร้องครวญครางราวกับกำลังหั่นผักฉะนั้น
“ท่านผู้มีพระคุณ!”
จู่ ๆ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหู หลี่เต้าหันไปมอง หลิวซิ่วเอ๋อร์พาผู้คนกลุ่มหนึ่งมายืนอยู่เบื้องหน้าเขาแล้ว เมื่อเห็นกลุ่มสตรีที่ตื่นเต้นจนดวงตาแดงก่ำ หลี่เต้าก็ยิ้มบาง
“นานแล้วที่ไม่ได้พบกัน”
ไม่ถึงหนึ่งก้านธูปผ่านไป พวกโจรภูเขาถูกกำจัดจนหมดสิ้น หลังจากรู้ว่าหลี่เต้าและคณะมีจุดหมายปลายทางอยู่ที่หมู่บ้า
