อกมา วรยุทธ์ของพวกนางคงอยู่แค่ขั้นโฮ่วเทียนระดับต่ำเท่านั้น แม้แต่คนที่อยู่ขั้นโฮ่วเทียนระดับกลางก็ยังไม่มี ดังนั้น ผู้ที่อยู่ขั้นโฮ่วเทียนระดับสองจึงถือว่าเป็นยอดฝีมือแล้ว
“คุณชาย พวกนางก็คือพี่สาวของพวกเราไม่ใช่หรือ?”
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใด จิ่วเอ๋อร์วิ่งออกมาจากรถม้า มายืนอยู่ข้างกายหลี่เต้า ทุกคนในขบวนรถล้วนรู้จักจิ่วเอ๋อร์กันดี แม้จะมีสถานะเป็นเพียงสาวใช้คนสนิทของหลี่เต้า แต่ก็ไม่มีใครกล้าคิดเช่นนั้นจริง ๆ เพราะความอ่อนโยนและความเอ็นดูในดวงตาของหลี่เต้านั้นปิดบังไม่อยู่ เมื่อได้ยินเช่นนั้น จางเมิ่งที่ได้สติกลับมาจึงมองดูแล้วถามด้วยความประหลาดใจ
“หัวหน้า คุณหนูจิ่วเอ๋อร์พวกท่านรู้จักหญิงสาวเหล่านี้หรือ?”
จิ่วเอ๋อร์พยักหน้า
“แน่นอนว่ารู้จัก พวกนางก็คือพี่สาวจากหมู่บ้านเถาหยวนนั่นเอง”
หลี่เต้าที่อยู่ข้าง ๆ ก็พยักหน้าเช่นกัน ตั้งแต่ชั่วขณะที่เห็นหญิงสาวเหล่านี้ เขาก็จำได้ทันทีว่าพวกนางเป็นใคร เพราะไม่ว่าจะเป็นวิชาดาบวายุคลั่งที่คุ้นเคย หรือกระบวนทัพค่ายกลยวนยาง ล้วนแต่เป็นวิชาที่มาจากมือของเขาทั้งสิ้น ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยความสามารถในการจดจำได้แม่นยำของเขา ก็จำใบหน้าของสตรีทั้งหลายจากหมู่บ้านเถาหยวนได้หมดแล้ว จึงไม่มีทางจำผิดแน่นอน เมื่อเห็นเช่นนั้น พวกจางเมิ่งก็ค่อย ๆ ข่มความตื่นตะลึงลงได้ หากสตรีเหล่านี้เป็นเพียงคนธรรมดา พวกเขาคงจะรู้สึกประหลาดใจมาก แต่ในเมื่อเกี่ยวข้องกับหัวหน้า
