อดาบยาวที่คอของหลี่เต้าพลางพูดอย่างดุดัน
“เจ้าหนู สั่งให้คนของเจ้าอยู่นิ่ง ๆ หากเกิดความวุ่นวายอะไรขึ้น เจ้าจะเป็นคนแรกที่ต้องตาย เข้าใจหรือไม่?”
จากนั้นเขาก็จ้องมองไปทางจางเมิ่งและคนอื่น ๆ
“ข้ารู้ว่าพวกเจ้าเป็นองครักษ์ของมัน แต่จำคำข้าไว้ให้ดี หากกล้าขยับข้าก็จะฆ่านายของพวกเจ้า”
จางเมิ่งและคนอื่น ๆ “???”
เมื่อได้สติ พวกเขาก็พยักหน้าพร้อมกัน ไม่รู้ว่าทำไม หัวหน้าโจรภูเขารู้สึกว่าผู้คนตรงหน้าช่างแปลกประหลาดนัก ตัวประกันในมือไม่เหมือนตัวประกัน แม้จะถูกจ่อมีดที่ลำคอก็ยังใบหน้าสงบนิ่ง องครักษ์ฝั่งตรงข้ามก็ไม่เหมือนองครักษ์ ช่างว่านอนสอนง่าย ไม่ไม่มีท่าทีจะปกป้องนายของตนเลยสักนิด ในตอนนั้นเอง จิ่วเอ๋อร์ก็พลันทนไม่ไหว น้ำตาคลอพลางเอ่ยว่า
“ท่านอย่าทำร้ายคุณชายเลย”
เมื่อเห็นภาพนี้ หัวหน้าโจรภูเขาก็พยักหน้าในใจ นี่แหละคือปฏิกิริยาที่คนปกติควรมี เมื่อเห็นทหารม้าหญิงเหล่านั้นเคลื่อนเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆ หัวหน้าโจรภูเขาก็ใช้มีดบังคับหลี่เต้าให้เดินไปยังกลุ่มโจรภูเขา ครู่ต่อมา หลิวซิ่วเอ๋อร์นำกลุ่มสตรีมาหยุดอยู่เบื้องหน้าพวกโจรภูเขา ยังไม่ทันได้เห็นตัวประกันในมือหัวหน้าโจรภูเขาชัด ๆ หลิวซิ่วเอ๋อร์ก็เอ่ยขึ้นทันที
“สือหลง ตอนนี้ข้าจะให้โอกาสเจ้า ปล่อยคนพวกนี้ไป แล้วเจ้าจะพาลูกน้องจากไปได้”
“ฮ่า ๆ ๆ”
หลังจากสือหลงหัวเราะจบ จู่ ๆ ก็เผยสายตาเยียบเย็นออกมา
“นังแพศยา พวกเจ้าคิดจะให้ข้าไปเองเดี๋ยวน
