บทที่ 226 โจรภูเขาปล้นกลางทางพอได้ยินคำพูดนี้ ชุยฮ่าวและคนอื่น ๆ ต่างก็ตกตะลึงไป
จากนั้น ชุยฮ่าวจึงมองไปที่หลี่เต้า
“รองแม่ทัพหลี่ เรื่องนี้…”
ทันใดนั้น ทหารยามก็หันไปมองหลี่เต้า รวบรวมความกล้าพูด
“น้องชาย นี่เป็นสิ่งที่พวกเราตกลงกันไว้แล้ว”
เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของทหารยามประตูเมือง หลี่เต้าก็ยิ้มออกมาแล้วกล่าว
“ได้ งั้นพวกเราก็ทำตามที่ตกลงกันไว้”
เขาหันไปมองชุยฮ่าวแล้วเอ่ยต่อ
“เรื่องนี้ก็ขอรบกวนท่านเจ้าเมืองชุยด้วย”
หลังจากที่ชุยฮ่าวได้สติจากคำตอบของทหารยาม ก็ยิ้มขื่นพลางพยักหน้า
“ได้ งั้นข้าจะจัดการตามนี้”
เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่า ตนเองผู้เป็นเจ้าเมืองจะต้องมาจัดการเรื่องการสับเปลี่ยนตำแหน่งให้ผู้อื่นด้วยตนเองเช่นนี้
ที่สำคัญคือ คำร้องขอนี้มาจากรองแม่ทัพเสียด้วย
ในที่สุด หลี่เต้าก็มองไปทางทหารยาม เขายิ้มบางพลางพูด
“แล้วพบกันคราวหน้า”
ทหารยามประตูเมืองเองก็ยิ้มแย้มตอบว่า
“แล้วพบกันคราวหน้า”
เมื่อเห็นเช่นนั้น ชุยฮ่าวก็รู้หน้าที่ จูงรถม้าอีกครั้ง
หลังจากที่รถม้าของหลี่เต้าเข้าไปอยู่กลางขบวน จางเมิ่งก็ออกคำสั่ง ขบวนรถจึงมุ่งหน้าไปตามเส้นทางโบราณ
ไม่นานหลังจากนั้น ท้ายขบวนก็หายลับไปจากสายตาของทุกคน
ชุยฮ่าวมองส่งหลี่เต้าและคณะจากไป แล้วหมุนตัวกลับมา เดินไปหาทหารยามอีกครั้ง
“ท่านเจ้าเมือง!”
เมื่อเห็นชุยฮ่าว ทหารยามก็ตื่นตระหนกในทันที
ก่อนหน้านี้เป็นเพราะมีหลี่เต้าอยู่ด้วย เขาจึงยังสามารถค