ปิดประตู แล้วเหลือบมองท่านป้าอีกครั้ง ก่อนจะค่อย ๆ เดินกลับไปยังบ้านของตน
…
ขณะนี้ ภายในลานเรือนแห่งหนึ่ง
สาวน้อยหน้าตาน่ารักนั่งอยู่บนแท่นหิน ทั้งสองข้างของนางมีร่างใหญ่ยืนอยู่
หนึ่งคือหมาป่าขนขาวทั้งตัว อีกหนึ่งคือนกอินทรีขนดำปีกขาว
สาวน้อยเอนกายพิงร่างหมาป่าสีขาว ยกสิ่งมีชีวิตตัวเล็กสีเทาในมือขึ้นประคอง
“หยวนเป่า เจ้าว่าคุณชายจะกลับมาเมื่อใดหรือ”
“จี๊ด ๆ”
“อะไรนะ? เจ้าว่าคุณชายจะไม่กลับมาอีก? ข้าไม่เชื่อหรอก”
หญิงสาวบีบขยำหยวนเป่าด้วยมือทั้งสองข้างอย่างโมโห ผ่านไปครู่หนึ่ง นางก็ยกหยวนเป่าขึ้นมาแล้วถามต่อ
“เจ้าพูดมาอีกครั้ง”
“จี๊ด ๆ!”
“อะไรนะ? เจ้ายังกล้าพูดแบบนั้นอีก!”
หยวนเป่า ??? มันพูดอะไร?
แล้วเจ้ามนุษย์เช่นเจ้าเข้าใจภาษาหนูตั้งแต่เมื่อใดกัน?
อย่างไรก็ตาม จิ่วเอ๋อร์ไม่สนใจสิ่งใดทั้งสิ้น กอดหยวนเป่าแล้วรังแกมันต่อ
ทันใดนั้น หยวนเป่าก็สลัดตัวจนหลุดแล้ววิ่งหนีออกไป
เมื่อเห็นภาพนั้น จิ่วเอ๋อร์พลันตกใจ คิดว่าตนเองแกล้งแรงเกินไปจนหยวนเป่าโกรธเสียแล้ว นางจึงรีบพูดว่า
“หยวนเป่า ข้าขอโทษ”
แต่หยวนเป่าไม่สนใจจิ่วเอ๋อร์เลย มันรีบวิ่งไปที่ประตูห้อง
“จี๊ด ๆ!”
เมื่อจิ่วเอ๋อร์เดินเข้ามา นางพบว่าหยวนเป่ายืนขึ้นและใช้อุ้งเท้าเล็ก ๆ ชี้ไปที่ประตู
เห็นเช่นนั้น จิ่วเอ๋อร์ก็ส่ายหน้าพลางกล่าว
“หยวนเป่าอย่าซุกซนเลย ตอนนี้ข้างนอกไม่เหมาะที่จะออกไปเพ่นพ่าน”
“จี๊ด ๆ!”
หยวนเป่ายังคงชี้ไปที่ประตูอย่างไม
