รู้จัก
เขาจำได้ลาง ๆ ว่าป้าผู้นี้เคยกระตือรือร้นแนะนำบุตรชายของนางให้เขารู้จัก
แม้ตอนนั้นป้าจะอายุห้าสิบกว่าปีแล้ว แต่ยังมีผมดำสนิท ทั้งยังมีพลังเต็มเปี่ยม เวลาทะเลาะกับป้าคนอื่นก็ใช้เวลาครึ่งวัน หากต่อยตีกันขึ้นมานางก็สู้ได้สามคน
ทว่าบัดนี้กลับกลายเป็นสภาพเช่นนี้
ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้าง ๆ
“เจ้าหนู อย่าดูเลย ที่นี่ไม่มีอะไรให้ดูแล้ว”
หลี่เต้าหันไปมอง พบว่าห่างออกไปไม่เท่าไหร่ มีตาเฒ่าหนวดขาวพิงกรอบประตู มือถือกล้องยาสูบกำลังสูบอยู่
ควันขมุกขมัวพวยพุ่งออกมา ทำให้ใบหน้าของเขาดูพร่ามัว แต่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจที่สุดคือขาข้างเดียวของตาเฒ่า
เมื่อสังเกตเห็นสายตาของหลี่เต้า ตาเฒ่าก็สูบยาอีกคำ ใช้กล้องยาสูบชี้ไปที่ป้า พูดช้า ๆ ว่า
“นี่คือป้าตระกูลหวัง บุตรชายของนางเสียชีวิตในสนามรบ นางทนรับความกระทบกระเทือนไม่ไหว เป็นโรคบ้า”
“แบบนี้ยังนับว่าดี พวกที่เจ้าไม่ได้เห็นน่ะ บางคนทนไม่ไหวจากไปแล้ว อีกหลายคนก็นอนหายใจรวยรินอยู่ที่บ้าน จะผ่านฤดูหนาวนี้ไปได้หรือไม่ก็เป็นปัญหา”
เมื่อได้ยินคำเหล่านี้ หลี่เต้ามองตาเฒ่าสำรวจขึ้นลง แล้วถามว่า
“แล้วตาเฒ่าเล่า?”
“ข้าน่ะรึ?”
ท่านลุงชะงักมือไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงเนิบช้า
“ตายกันหมดแล้ว ยังจะมีอะไรให้ต้องคิดมากอีก”
สุดท้ายท่านลุงโบกมือพลางกล่าว
“พอเถอะ เจ้ารีบกลับบ้านเถิด อากาศหนาวเช่นนี้ ข้าแก่แล้วก็ต้องกลับไปพักผ่อนเหมือนกัน”
หลี่เต้ามองท่านลุง
