ชั่วคราวหรือไม่”
“รองแม่ทัพหลี่วางใจได้ ข้าจะจัดการเรื่องที่พักให้ผู้ติดตามของท่านเป็นอย่างดี”
ชุยฮ่าวประสานมือคำนับ
หลี่เต้าพยักหน้า แล้วหันไปพูดกับจางเมิ่งและคนอื่น ๆ
“พวกเจ้าพาพวกนางพักที่นี่สักคืน ข้ามีธุระต้องออกไป พรุ่งนี้ให้รวมพลกันนอกเมืองโดยตรง”
“ขอรับ หัวหน้า ท่านวางใจไปเถิด”
“อืม”
หลี่เต้าพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะประสานมือคำนับลาชุยฮ่าวและคนอื่น ๆ แล้วหมุนตัวจากไป
…
ไม่นานหลังจากนั้น ร่างของหลี่เต้าก็ปรากฏที่นอกตรอกแห่งหนึ่ง
หลังจากที่เดินเข้าไปตามปากตรอกแคบ ๆ ไม่นานก็เห็นทางแยกสี่แพร่งอยู่เบื้องหน้า
เมื่อเห็นทางแยกสี่แพร่ง ความทรงจำในอดีตที่ตนเองเคย ‘หนีอย่างทุลักทุเล’ จากที่นี่ก็ผุดขึ้นมาในห้วงความคิดของหลี่เต้าโดยไม่รู้ตัว
คิดถึงตรงนี้ เขาก็ค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ทางแยกสี่แพร่งอีกครั้ง
เมื่อมาถึง สายตาของเขาก็กวาดมองไปรอบ ๆ โดยไม่รู้ตัว
สุดท้ายสายตาก็หยุดอยู่ที่จุดที่เหล่าคุณป้าชอบมานั่งรวมตัวกันในอดีต
แต่กลับพบว่าสถานที่ที่เคยมีคุณป้าสี่ห้าคนนั่งอยู่ทุกครั้งที่เดินผ่าน บัดนี้เหลือเพียงร่างเดียวที่นั่งอยู่อย่างเดียวดาย
ผมขาวโพลน เส้นผมยุ่งเหยิง ร่างกายหลังค่อม แววตาไร้ประกาย ปากพึมพำอะไรบางอย่างไม่หยุด มือกำเสื้อผ้าชิ้นหนึ่งแน่น ดูเหมือนจะเป็นเสื้อผ้าของชายวัยกลางคน
เมื่อมองดูร่างนั้น ภาพบางอย่างก็แวบขึ้นมาในห้วงความคิดของหลี่เต้า ทำให้จำอีกฝ่ายได้
นางเป็นป้าคนหนึ่งที่เขาเคย
