่จะมารับพวกเจ้า”
พูดจบก็มีเสียงฝีเท้าดังมาแต่ไกล
ไม่นานนัก ทหารในชุดเกราะแห่งต้าเฉียนนับพันนายที่นำโดยจางเมิ่งก็มาปรากฏตัวเบื้องหน้าผู้คนทั้งหมด
เมื่อเห็นภาพนี้ ผู้คนมากมายต่างตกใจจนเบียดตัวอยู่ด้วยกัน ไม่กล้ามอง
“หัวหน้า นี่มัน…”
เว่ยอวิ๋นเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย
จางเมิ่งและคนอื่น ๆ เมื่อมาถึงเบื้องหน้าหลี่เต้าแล้วก็หยุดฝีเท้าอย่างพร้อมเพรียง
จากนั้นเขาก็ก้าวออกมาตะโกนเสียงดัง
“รองแม่ทัพ จางเมิ่งนำกองทหารเจิ้นเป่ยกองพันที่หนึ่ง สอง และสาม มารายงานตัว”
“รองแม่ทัพ?”
หลิวเหนิง
“รองแม่ทัพ!!!”
เว่ยอวิ๋น
หลี่เต้าไม่สนใจสองคนที่กำลังประหลาดใจ แล้วหันไปมองคนด้านหลังพลางเอ่ยเสียงดัง
“พวกเจ้าวางใจได้ คนพวกนี้มีหน้าที่ดูแลพวกเจ้า ตามพวกเขาไปได้อย่างสบายใจ”
เมื่อพูดจบ เขาก็โบกมือเรียกจางเมิ่ง
ไม่นานกลุ่มคนก็เข้าไปใกล้ผู้ที่ได้รับการช่วยเหลือเหล่านั้น
เพราะคำพูดก่อนหน้าของหลี่เต้า คนเหล่านั้นจึงไม่คิดอะไรมาก ว่าง่ายและยอมมอบตัวให้กับคนพวกนี้
เมื่อเห็นสภาพอันน่าเวทนาของคนบางส่วนตรงหน้า ผู้ที่ไม่เคยเห็นสถานการณ์เช่นนี้มาก่อนรู้สึกแค้นจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน แม้ว่าพวกเขาจะรู้ว่าคนเหล่านี้ผ่านอะไรมาบ้างก่อนที่จะมาถึงที่นี่ก็ตาม
เนื่องจากหลี่เต้าจัดเตรียมคนไว้มากพอ ผู้ที่ถูกพามาจากเมืองบาปจึงถูกพาไปยังสถานที่ที่จัดเตรียมไว้อย่างรวดเร็ว
หลังจากคนเหล่านั้นถูกพาไปแล้ว ก็เหลือเพียงคนของค่ายเว่ยอู่
ในตอนนี้ เว
