บทที่ 217 พระราชโองการจากเมืองหลวงครู่หนึ่งผ่านไป
องค์หญิงหมิงเยว่พลันเอ่ยปากขึ้นมา
“อ้อ ใช่แล้ว พวกเรารู้จักกันมานานขนาดนี้แล้ว สมควรมีคำเรียกขานที่เป็นทางการกันได้แล้วกระมัง”
“คำเรียกขานที่เป็นทางการหรือ?”
เสียงอันแสนเย้ายวนหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยออกมาว่า
“เช่นนั้น ต่อไปเจ้าก็เรียกข้าว่าจีหมิงเยว่ก็แล้วกัน”
“จี?”
องค์หญิงหมิงเยว่พึมพำถาม
“เหตุใดต้องแซ่จีด้วย ไม่ควรแซ่จ้าวหรือ?”
เสียงอันแสนเย้ายวนเอ่ยตอบ
“เมื่อเทียบกับจ้าวแล้ว ข้าชอบแซ่นี้มากกว่า”
… เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว
เพียงชั่วพริบตา ก็ผ่านไปครึ่งเดือน
ตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมา ภายใต้การบัญชาของหลี่เต้า ด่านฟู่เฟิงค่อย ๆ ฟื้นกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง
ภายในห้องโถงหลักของจวนแม่ทัพใหญ่
หยางหลินเพิ่งก้าวเข้ามา ก็เห็นเสิ่นจงที่ช่วงนี้ไม่มีเรี่ยวแรงอยู่ตลอด จู่ ๆ ก็มีชีวิตชีวาขึ้นมา ไม้เท้าที่เล่นมาครึ่งเดือนหายไปไหนแล้วไม่รู้
เขาเหลือบมองไปทางหลี่เต้าแล้วถามอย่างสงสัย
“เจ้าหนูหลี่เต้า เจ้าไปให้ยาเพิ่มกำลังเจ้าหนูตระกูลเสิ่นกินหรือไร ทำไมถึงได้เปลี่ยนไปเช่นนี้”
“นี่ไม่ใช่ความดีความชอบของข้าหรอก”
หลี่เต้าเงยหน้าขึ้นตอบ
“งั้นก็…”
หยางหลินยังพูดไม่ทันจบ จู่ ๆ ก็มีเงาร่างหนึ่งวิ่งเข้ามาจากประตูใหญ่
เฉินโหยวเห็นทั้งสามคนก็ทักทายพร้อมกันก่อน จากนั้นจึงยืนประสานมือคำนับต่อหน้าหลี่เต้า
“ท่านแม่ทัพ ข้าน้อยพาคนกลับมาแล้วขอรับ”
“จริงหรือ
