!”
หลี่เต้ายังไม่ทันเอ่ยปาก เสิ่นจงที่อยู่ข้าง ๆ ก็ลุกขึ้นนั่งด้วยสีหน้าตื่นเต้น
เฉินโหยวพยักหน้าตอบ
“จริงขอรับ แต่ตอนนี้กลับมาเพียงบางส่วน ยังมีคนอีกจำนวนหนึ่งอยู่ระหว่างทางกลับ”
“แล้วคนที่กลับมาตอนนี้อยู่ที่ใด”
“น่าจะใกล้ถึงด่านนอกแล้วขอรับ”
ในพริบตาเดียว ร่างของเสิ่นจงก็หายวับไปจากห้องโถง
เมื่อเห็นสีหน้างุนงงของหยางหลิน หลี่เต้าจึงอธิบายว่า
“ทหารจากด่านฟู่เฟิงกลับมาแล้ว”
“ทหารจากด่านฟู่เฟิงหรือ?”
“ใช่ ตอนที่ด่านฟู่เฟิงประสบภัย ทหารในด่านล้วนสิ้นชีพในการต่อสู้ แต่ยังมีทหารนอกด่านอีกมากที่กระจัดกระจายอยู่ภายนอก ไม่นานมานี้ที่ข้าขอยืมทหารของท่านไป ก็เพื่อออกตามหาทหารเหล่านั้นที่กระจายอยู่ภายนอก”
“ไม่น่าแปลกใจ”
หยางหลินเข้าใจในทันทีว่าเหตุใดเสิ่นจงจึงมีปฏิกิริยารุนแรงเช่นนั้น ทหารที่คิดว่าเสียชีวิตไปแล้วกลับมีชีวิตรอดกลับมา หากเป็นตัวเขาเองก็คงมีปฏิกิริยาเช่นเดียวกัน
ขณะที่หยางหลินกำลังคิดว่าควรตามไปดูเสิ่นจงหรือไม่ ทันใดนั้นก็มีคนเดินเข้ามาในห้องโถง
“รายงานท่านแม่ทัพ มีผู้ส่งสารจากเมืองหลวงนำพระราชโองการมาถึงด่านฟู่เฟิงแล้วขอรับ”
เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่เต้ากับหยางหลินจึงสบตากัน
จากนั้นหลี่เต้าจึงถามว่า
“ในตอนนี้ผู้ส่งสารจากเมืองหลวงอยู่ที่ใด?”
“รายงานท่านแม่ทัพ ผู้ส่งสารจากเมืองหลวงเข้าด่านมาแล้ว กำลังควบม้ามุ่งหน้ามายังจวนแม่ทัพขอรับ”
เมื่อได้ยินดังนั้น หยางหลินจึงเอ่ยว่า
“ไปกันเถ
