บทที่ 216 องค์หญิงหมิงเยว่ในวังหลัง ณ ตำหนักหมิงเยว่
หลังจากที่หลี่เต้า ‘บังเอิญ’ บุกเข้ามาเมื่อหลายเดือนก่อน ที่นี่ก็ถูกฮ่องเต้จัดการให้กลายเป็นป้อมปราการที่แข็งแกร่งดุจกำแพงทองแดงและเหล็กกล้า
ปัจจุบัน ไม่เพียงแค่คนธรรมดาอย่างหลี่เต้า แม้แต่ผู้ฝึกฝนขั้นปรมาจารย์มาถึงที่นี่ก็ต้องพบจุดจบ
… ภายในห้องโถงหลักของตำหนักหมิงเยว่
องค์หญิงหมิงเยว่เอนกายพิงบนเตียง ดวงตาอันเยือกเย็นของนางเต็มไปด้วยความรู้สึกสับสน สายตาไร้จุดหมายตกลงบนหน้าท้องที่นูนขึ้นเล็กน้อยของตน
แม้ว่าในร่างกายของนางจะไม่มีพลังวิเศษแม้แต่น้อย แต่นางก็สามารถรับรู้ได้อย่างชัดเจนถึงบางสิ่งที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกประหลาดกำลังเติบโตอยู่ในครรภ์
ครู่หนึ่งผ่านไป นางพึมพากับอากาศว่า
“นี่คือสิ่งที่เจ้าหมายถึงตอนที่บอกว่าข้าจะต้องมาขอร้องเจ้าหรือ?”
เสียงพูดเพิ่งจะจบลง เสียงอันเย้ายวนที่เคยปรากฏในความคิดเมื่อหลายเดือนก่อนก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“ข้าก็บอกเจ้าไปแล้วไม่ใช่หรือ ไม่ช้าก็เร็วเจ้าต้องมาขอร้องข้า”
“เจ้ารู้มาตั้งแต่ตอนนั้นแล้วหรือ?”
“แน่นอน ไม่เช่นนั้นเจ้าคิดว่าทำไมข้าถึงได้พูดเช่นนั้น”
“เหตุใดตอนนั้นเจ้าไม่บอกข้าตรง ๆ เล่า”
“เรื่องเช่นนี้จำเป็นต้องบอกเจ้าด้วยหรือ? เจ้าไม่รู้สึกอะไรเลยหรือ?”
บนใบหน้าเย็นชาขององค์หญิงหมิงเยว่ปรากฏรอยแดงระเรื่อ ในน้ำเสียงมีความอายปนโกรธ
“ข้าไม่เคยมีความรู้สึกเช่นนี้มาก่อน แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าความรู้สึก
