บทที่ 209 หลี่เต้าปะทะฉีเซิ่งเมื่อมองดูฉีเซิ่งที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นต่อตัวเขา หลี่เต้าก็รู้สึกอยากรู้จนทนไม่ไหว จึงถามว่า
“ข้าสงสัยนัก เหตุใดเจ้าถึงได้จงใจเล่นงานข้า ข้าว่าก่อนหน้านี้เจ้าก็ไม่เคยพบข้ามาก่อน อย่างมากก็แค่เคยได้ยินชื่อข้าเท่านั้น”
“ถูกต้อง ก็เพราะชื่อของเจ้านั่นแหละ!”
ฉีเซิ่งนึกถึงร่างอันงดงามนั้น ดวงตาพลันเต็มไปด้วยความเกลียดชังต่อหลี่เต้ามากยิ่งขึ้น เขาหันกลับมากัดฟันพูดว่า
“เหตุใดความบริสุทธิ์ขององค์หญิงหมิงเยว่ถึงต้องมาเสียให้กับหลี่เต้าคนไร้ค่าเช่นนั้น เขาก็ชื่อหลี่เต้า เจ้าก็ชื่อหลี่เต้า เขาตายไปแล้ว ตอนนี้เจ้าก็ควรตายเช่นกัน”
หลี่เต้า “…”
พอได้ยินคำพูดของฉีเซิ่งในตอนนี้เขาก็เข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดแล้ว เขาไม่เคยคิดเลยว่าเหตุผลที่ฉีเซิ่งเล่นงานเขาจะเป็นเช่นนี้
ฉีเซิ่งจงใจเล่นงานเขาในปัจจุบันเพราะตัวตนในอดีต แต่ความจริงแล้ว เขาก็คือหลี่เต้านั้น เพียงแต่ฉีเซิ่งไม่รู้เท่านั้นเอง
ฉัวะ!
ในยามนั้น ฉีเซิ่งพลันสะบัดดาบยาวในมือ ชี้ตรงไปที่ใบหน้าของหลี่เต้า
เขาเห็นว่าไม่มีผู้ใดไล่ตามมาด้านหลัง จึงค่อย ๆ เอ่ยปาก
“แม้ข้าจะไม่รู้ว่าเหตุใดเจ้าถึงได้กลายเป็นแม่ทัพคนใหม่ของด่านฟู่เฟิง แต่บัดนี้เจ้ากลับกล้าขวางหน้าข้า นับว่าเป็นโชคร้ายของเจ้าแล้ว ที่เจ้าไม่ตายในค่ายหวงซาก็ดีเสียอีก เช่นนั้นก็ตายในมือข้าเสียเลยแล้วกัน”
เมื่อได้ยินวาจานั้น หลี่เต้าที่ได้สติกลับมาก็อดหัวเราะไม่ไ
