ด้
“เจ้ามั่นใจถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?”
“หลี่เต้า เจ้าคงไม่คิดว่าข้าไม่ได้สืบเรื่องของเจ้ากระมัง ที่จริงแล้วเจ้าไม่สามารถฝึกวิชาได้ มีเพียงพละกำลังที่ติดตัวมาแต่กำเนิดเท่านั้น”
ฉีเซิ่งแย้มยิ้มเยาะหยัน
ได้ยินดังนั้น หลี่เต้าจึงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ เอ่ยว่า
“แล้วเป็นไงต่อ?”
“ก็…”
“ไปตายซะ!”
คำพูดของฉีเซิ่งเพิ่งขาดคำ ร่างทั้งร่างก็กำดาบพุ่งเข้าใส่หลี่เต้า คมดาบชี้ตรงไปที่ลำคอของเขา
เนื่องจากดาบเหล็กทมิฬและง้าวมังกรทมิฬไม่ได้อยู่ข้างกาย หลี่เต้าจึงได้แต่ต้องรับมือด้วยมือเปล่า เมื่อเผชิญหน้ากับดาบอันคมกริบ หลี่เต้ายังคงสีหน้าเรียบเฉย ใช้มือเปล่าคว้าจับดาบนั้นไว้
เมื่อเห็นฝ่ามือที่ยื่นเข้ามาจับดาบ ฉีเซิ่งก็เผยสีหน้าเยาะเย้ย การคาดการณ์ของเขาไม่ผิดเลยแม้แต่น้อย อีกฝ่ายไม่มีพลังปราณแท้
“ข้าจะเริ่มจากแขนเจ้าก่อนแล้วกัน”
ฉีเซิ่งแกว่งดาบยาวเปลี่ยนเป้าหมาย ฟันตรงไปที่แขนขวาของหลี่เต้า
ในชั่วขณะถัดมา ฝ่ามือปะทะเข้ากับดาบยาว ฉีเซิ่งคิดว่าคมดาบที่ห่อหุ้มด้วยพลังปราณเซียนเทียนของตนจะสามารถตัดฝ่ามือนั้นได้อย่างง่ายดาย แต่เขากลับพบว่าเมื่อดาบฟันลงบนฝ่ามือนั้น ก็เหมือนดาบทื่อ ๆ ฟันลงบนหนังหนา พลังทั้งหมดราวกับถูกฝ่ามือนั้นดูดซับไว้หมด
ทันใดนั้นมือของเขาก็รู้สึกหนัก เขาถึงได้พบว่าอีกฝ่ายใช้มือเพียงข้างเดียว ไม่สนใจพลังดาบและคมดาบของเขา จับดาบยาวไว้แน่นในอุ้งมือ
“ปล่อยเดี๋ยวนี้!”
ฉีเซิ่งออกแรงกระ
