ชากสุดกำลัง แต่กลับไม่เกิดผลอะไรเลย พละกำลังของเขาเมื่อเทียบกับคนตรงหน้า เหมือนมดกำลังแข่งแรงกับช้าง ไม่อาจมองเห็นขีดจำกัดของอีกฝ่ายได้เลย
หลี่เต้ามองดูฉีเซิ่งที่หน้าแดงก่ำแต่ดึงดาบไม่ออก เขายิ้มบางพลางกล่าว
“อยากได้หรือ? ข้าจะให้เจ้า”
แกร๊ก!
หลี่เต้าออกแรงที่ฝ่ามือ พร้อมกับเสียงแตกร้าว พลังปราณเซียนเทียนที่ห่อหุ้มดาบยาวแตกออกราวกับกระจกที่แตกละเอียด มือที่ประกอบด้วยเลือดเนื้อคว้าดาบไว้ได้อย่างว่องไว จากนั้นก็พลิกมือบิดในทันที พร้อมกับเสียงแหลมแสบแก้วหู ดาบยาวที่แต่เดิมคมกริบเริ่มบิดเบี้ยว
ในที่สุดหลี่เต้าก็ปล่อยมือ ฉีเซิ่งถูกแรงเฉื่อยดึงให้ถอยออกไปพร้อมกับดาบในมือ เมื่อเขาก้มลงมอง ทั้งตัวก็ถึงกับตะลึงงัน ดาบยาวที่ทำจากเหล็กกล้าหลอมร้อยครั้งของเขาถูกบิดจนเป็นเกลียวไปแล้ว
แต่นี่มันเป็นไปได้อย่างไร! อีกฝ่ายใช้เพียงร่างกายที่เป็นเลือดเนื้อ จะทำเช่นนี้ได้อย่างไร!
ขณะที่ฉีเซิ่งยังคงตกตะลึง หลี่เต้ากลับไม่มีทีท่าลังเลแม้แต่น้อย ก้าวเท้าเพียงก้าวเดียวก็มาอยู่เบื้องหน้าฉีเซิ่ง
“เจ้า…”
ฉีเซิ่งเพิ่งเอ่ยได้คำเดียว ก็เห็นหลี่เต้ายกมือฟาดเข้ามาที่ด้านข้าง เมื่อเห็นภาพนั้น เขาก็ยกมือขึ้นป้องกันโดยสัญชาตญาณ
แต่เมื่อมือขวาของหลี่เต้าปะทะกับมือที่เขาใช้ป้องกัน เขาจึงเข้าใจว่า ‘พละกำลังที่ติดตัวมาแต่กำเนิด’ ของหลี่เต้านั้นทรงพลังมากเพียงใด พลังปราณเซียนเทียนที่เขาใช้ป้องกันร่างกายนั้น เมื่อเทียบกับฝ
