ที่ไม่มีแม้แต่พลังปราณแท้ได้ คนผู้นี้เป็นปีศาจอะไรกันแน่
หลี่เต้ามองดูฉีเซิ่งที่ลุกขึ้นยืนใหม่ แล้วยกมือขึ้นทำท่าเรียกพลางเอ่ยเสียงเบา
“เจ้าสามารถโจมตีต่อได้แล้ว”
เมื่อเผชิญหน้ากับการยั่วยุของหลี่เต้า ฉีเซิ่งมองแขนของตนที่ถูกทำลายจนใช้การไม่ได้ แล้วมองดาบยาวที่บิดเบี้ยวผิดรูป เขาคิดไม่ออกว่าจะมีวิธีใดต่อกรกับปีศาจตรงหน้านี้ได้อีก
เห็นฉีเซิ่งไม่ขยับเขยื้อนเสียที หลี่เต้าจึงเอ่ยต่อ
“หากเจ้าไม่เคลื่อนไหว ข้าก็จะเป็นฝ่ายลงมือเอง”
ตูม!
หลี่เต้าเหยียบพื้นหนึ่งที ด้วยพลังมหาศาล ร่างของเขาพุ่งทะยานราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่ไปทางฉีเซิ่ง เพียงชั่วพริบตาก็ปรากฏตัวตรงหน้าอีกฝ่าย
เขามองดูฉีเซิ่งที่มีสีหน้าตกตะลึง แล้วยื่นมือออกไปคว้าไหล่ขวาของอีกฝ่ายไว้
“เจ้า… เจ้าจะทำอะไร!”
ฉีเซิ่งสติกลับคืนมา อดสะดุ้งเอ่ยออกมาตามสัญชาตญาณไม่ได้
“ข้าจะทำอะไรน่ะหรือ? รอประเดี๋ยวเจ้าก็รู้เอง”
คำพูดเพิ่งจะขาดคำ หลี่เต้าก็ยกเท้าขวาขึ้น จิกเข้าที่ข้อต่อขาของฉีเซิ่ง
กร๊อบ!
ขาซ้ายของฉีเซิ่งหักพับลงตรงกลางทันที ด้วยความเจ็บปวดรุนแรง ใบหน้าของฉีเซิ่งแดงก่ำในพริบตา อ้าปากกว้างแต่กลับไม่อาจส่งเสียงร้องออกมาได้
ผ่านไปครู่หนึ่ง ในที่สุดเสียงร้องโหยหวนก็ดังออกมาจากปากของเขา แต่ทั้งหมดนี้มันยังไม่จบ
ต่อมา หลี่เต้ายกขาขึ้นเตะอีกครั้ง คราวนี้เล็งไปที่ขาอีกข้างของฉีเซิ่ง ด้วยวิธีเดียวกัน เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของฉีเซิ่งก็ดังตามมา
