ติด ๆ
และต่อจากนั้น หลี่เต้าก็ใช้วิธีเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกระทั่งฉีเซิ่งพิการทั้งแขนขา สุดท้าย สายตาของเขาก็เบนไปยังจุดอื่น
ในยามนี้ ฉีเซิ่งที่จมอยู่ในความเจ็บปวดราวกับรู้สึกถึงบางสิ่ง รีบร้องตะโกนออกมา
“อย่า! ตรงนั้นห้ามเด็ดขาด!”
แต่สายเกินไปเสียแล้ว
เสียงดังกร๊อบ!
พร้อมกับเสียงแตกสลายที่ดังต่อเนื่อง ดวงตาทั้งสองข้างของฉีเซิ่งเบิกโพลง เส้นเลือดฉายชัดในดวงตา ร่างของเขาอ้าปากค้างนิ่ง ไม่อาจเปล่งเสียงใดออกมา เขาก้มหน้าจรดพื้นขดตัวงอ ร่างกายสั่นเทาไม่หยุด ราวกับจมดิ่งอยู่ในห้วงทุกข์ทรมานอันแสนสาหัส
