บทที่ 207 สูญเสียวรยุทธ์ฉีเซิ่งหลบหนีเสิ่นจงกวาดตามองไปรอบๆ พลางสั่งการอย่างเด็ดขาด
“จับตัวฉีเซิ่งมา”
โหวหย่วนเลี่ยงและคนอื่น ๆ สบตากันก่อนจะพร้อมใจกันจู่โจมฉีเซิ่ง
หลังจากถูกหลายคนกดให้คุกเข่าลงกับพื้น ฉีเซิ่งจึงได้สติกลับคืนมา เขาเงยหน้าขึ้นรีบพูดว่า
“แม่ทัพเสิ่นจง ข้าทำผิดอะไรกันแน่”
เห็นฉีเซิ่งยังไม่ยอมแพ้เช่นนี้ เสิ่นจงก็พูดเสียงต่ำ
“หลังจากที่เจ้าหนีออกจากด่านฟู่เฟิง เจ้าอยากให้ข้าทวนคำพูดที่เจ้าพูดระหว่างทางอีกครั้งหรือไม่”
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ความหวังสุดท้ายในใจของฉีเซิ่งก็สลายไป เขาไม่คิดว่าเสิ่นจงจะยังมีสติอยู่ ในตอนที่เขาพูดเรื่องเหล่านั้นออกมาตอนเมาสุรา หากรู้ว่าเป็นเช่นนี้ เขาคงไม่พูดความในใจเหล่านั้นออกมา
แต่พูดอีกอย่างหนึ่ง คำพูดที่พูดออกมาได้จะเรียกว่าความในใจได้หรือ
ต้องบอกว่าทั้งหมดนี้เป็นเพราะเขาจองหองเกินไป คิดว่าหนีออกจากด่านฟู่เฟิงแล้วจะไม่เป็นไร ไม่คิดว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นจะเกินความคาดหมายของเขาทุกย่างก้าว
เมื่อเรื่องมาถึงจุดนี้แล้ว ฉีเซิ่งก็เข้าใจว่าหลังจากเรื่องนี้ถูกเปิดเผย เสิ่นจงจะไม่ปล่อยเขาไปง่าย ๆ
ดังนั้นเขาจึงเงยหน้าขึ้นกัดฟันถาม
“ในเมื่อเรื่องมาถึงจุดนี้แล้ว ข้าก็ไม่มีอะไรจะพูดอีก ท่านจะจัดการข้าอย่างไรก็ว่ามาเถิด”
ในความคิดของฉีเซิ่ง เขาคิดว่าเป็นเพียงแค่การด่าทอคนพวกนั้นด้วยวาจา เป็นแค่คำพูดหยาบคายเท่านั้น จะทำอะไรเขาได้ อย่างมากก็แค
