ใด ๆ เลยกระมัง?
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วราวหนึ่งก้านธูป
“แค่ก แค่ก!”
ทันใดนั้น เสิ่นจงพลิกตัวบนเตียงโดยไม่ได้ตั้งใจ และในชั่วพริบตาถัดมา เลือดสีดำก็พุ่งออกมาจากปากของเขา
ที่น่ากลัวคือ เมื่อเลือดสีดำนั้นสัมผัสกับอากาศมันก็ลุกไหม้ขึ้นในทันที
เมื่อเห็นภาพนั้น ท่านเจิ้งไม่ตกใจแต่กลับยินดี เขากล่าวว่า
“พิษในอวัยวะภายในทั้งห้าก็ถูกขับออกมาแล้ว”
อีกด้านหนึ่ง เปลือกตาของเสิ่นจงที่กลับมานอนลงบนเตียง กระตุกเบา ๆ จากนั้นก็ลืมตาขึ้นมา
“ตื่นแล้ว! แม่ทัพเสิ่นตื่นแล้ว!”
จ้าวถ่งที่คอยจับตาดูเสิ่นจงอยู่ตลอดร้องตะโกนขึ้นมาทันที
ทันใดนั้น ทั้งห้องก็วุ่นวายขึ้นมา
เมื่อเห็นเช่นนั้น ท่านเจิ้งทำหน้าบึ้ง ตำหนิว่า
“ออกไปให้หมด! แม่ทัพเสิ่นเพิ่งตื่น ต้องการความสงบ”
หลังจากนั้นเขาก็หันไปมองหลี่เต้าและหยางหลินพลางกล่าวว่า
“ขอยกเว้นแม่ทัพทั้งสองท่าน”
ภายใต้การตำหนิของท่านเจิ้ง จ้าวถ่งและคนอื่น ๆ ถูกไล่ออกจากห้องด้วยสีหน้าไม่พอใจ
ในเวลานี้ ฉีเซิ่งที่อยู่นอกห้องได้ยินข่าวว่าเสิ่นจงฟื้นขึ้นมาแล้ว สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นน่าเกลียดอย่างเห็นได้ชัด
“ทำไมถึงฟื้นขึ้นมาได้ ทำไมสภาพขนาดนั้นแล้วยังไม่ตาย”
เขาพึมพำไม่หยุด
