็ว
เวลาค่อย ๆ ผ่านไป
ไม่นานเวลาก็ผ่านไปหนึ่งก้านธูป
ทุกคนในห้องต่างรอคอยอย่างเงียบงัน
เมื่อเลือดวิเศษในร่างกายถูกดูดซึมอย่างรวดเร็ว ร่างกายของเสิ่นจงก็เริ่มฟื้นฟูเร็วขึ้นเรื่อย ๆ
สิ่งที่เห็นได้ชัดที่สุดคือ ตอนนี้ร่างกายที่ผอมแห้งของเขากำลังเริ่มกลับมาแข็งแรงดังเดิมด้วยความเร็วที่ผิดปกติ
ต่อมา เลือดจำนวนหนึ่งก็เริ่มซึมออกมาจากรูขุมขนของเขาทีละน้อย และทันทีที่มันออกมาก็กลายเป็นควันสีแดงในทันที
เมื่อเห็นภาพนั้น ท่านเจิ้งก็กล่าวด้วยความตกตะลึง
“พิษเพลิงโลหิตถูกขับออกมาแล้ว!”
ผู้คนรอบข้างต่างดีใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น เพราะนั่นหมายความว่าเสิ่นจงเริ่มฟื้นตัวแล้ว
เวลาผ่านไปประมาณหนึ่งก้านธูป
ในที่สุด รูขุมขนของเสิ่นจงก็หยุดขับเลือดออกมา ดูเหมือนว่าพิษในร่างกายจะถูกขับออกจนหมดแล้ว
เมื่อสังเกตเห็นเช่นนั้น ท่านเจิ้งก็รีบจับชีพจรอีกครั้งอย่างใจร้อน ไม่นานสีหน้าของเขาก็แสดงความตกตะลึงอีกครั้ง หันไปมองหลี่เต้าด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ ก่อนจะค่อย ๆ เอ่ยปาก
“ท่านผู้บัญชาการ นี่มันยาอะไรกันแน่ ทำไมแม่ทัพเสิ่นถึงได้หายจากอาการบาดเจ็บและโรคเก่าในร่างกายด้วย”
“ก็แค่ยาลับที่สืบทอดในตระกูลเท่านั้น”
พูดจบ หลี่เต้ามองไปที่เสิ่นจงด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย ไม่คิดว่าเลือดวิเศษของตนจะมีความสามารถในการขับพิษด้วย นับเป็นการค้นพบที่น่าประหลาดใจจริง ๆ
หากเป็นเช่นนั้น ร่างกายที่เต็มไปด้วยเลือดวิเศษของเขา คงจะไม่กลัวพิษ
