หารจากทหารธรรมดา ในสถานการณ์ปกติแม้จะใช้พลังปราณแท้ไม่ได้ แต่ด้วยร่างกายที่ผ่านการหลอมด้วยพลังปราณแท้ของฉีเซิ่งผู้ฝึกยุทธ์เซียนเทียนขั้นปลาย การรับโทษทัณฑ์โบยสองร้อยไม้ก็ไม่ใช่เรื่องยาก
แต่โชคร้ายที่เขาต้องเผชิญกับทหารใต้บังคับบัญชาของหลี่เต้า
ทหารเหล่านี้ล้วนผ่านการฝึกฝนด้วยเลือดวิเศษ ทำให้ร่างกายแตกต่างจากคนทั่วไป จึงถือได้ว่าเป็นโชคร้ายแล้ว
ตอนแรก ฉีเซิ่งเพียงแค่รู้สึกอับอายที่ต้องรับโทษโบยสองร้อยไม้ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ทว่าพอไม้พลองแรกฟาดลงมา ความคิดในสมองของเขาก็เปลี่ยนในทันที แล้วไม้พลองสองก็ฟาดตามมาติด ๆ ไม่เปิดโอกาสให้เขาได้คิดอะไร จากนั้นก็เป็นการฟาดซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่หยุด
ส่วนผู้คนที่มาชมเหตุการณ์ ตอนแรกก็คิดว่าเป็นเพียงเรื่องสนุกสนาน แต่พอดูไปเรื่อย ๆ ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
บางคนเห็นแท่นหินที่รองรับฉีเซิ่งแตกร้าว
บางคนเห็นก้นของฉีเซิ่งเป็นสีแดงฉาน
โดยรวมแล้ว เป็นภาพที่น่าสยดสยองเกินกว่าจะมอง
ผู้ชมยังทนดูแทบไม่ได้ แล้วคนที่กำลังถูกลงโทษจะขนาดไหน
ตอนแรกฉีเซิ่งยังพยายามกัดฟันอดทนไม่ร้องออกมาด้วยศักดิ์ศรี แต่ไม่นานนัก เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของเขาก็ดังก้องไปทั่วลานกว้าง
เสียงนั้นก้องกังวานไปทั่วทั้งห้องโถง ดังอยู่นานไม่จางหาย
ในเวลาเดียวกัน
ภายในห้องหนึ่งของจวนแม่ทัพ ท่านเจิ้งที่กำลังจับชีพจรให้เสิ่นจงอยู่นั้น สีหน้าพลันเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน
“เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้
