บทที่ 200 เฉินโหยวร้องเรียนในเวลาเดียวกัน พวกเขาก็มองเห็นร่างของผู้นำขบวนได้ชัดเจน
เมื่อหลี่เต้าเห็นบุคคลที่นำขบวนอย่างชัดเจนแล้ว เขาก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
เป็นดังคาด เป็นท่านผู้เฒ่าท่านนั้นจริงๆ
เขาลูบใบหน้าตัวเองโดยไม่รู้ตัว ตอนนี้รูปโฉมของเขาคงไม่มีทางที่ท่านปู่จะจำได้กระมัง
ที่กังวลเช่นนี้ก็เพราะว่าตระกูลหลี่กับตระกูลหยางนั้นเป็นสหายเก่าแก่กัน
หยางหลินกับท่านปู่ของตระกูลหลี่นั้นสนิทสนมกันมาก หลังจากที่ตระกูลหลี่เหลือเขาเป็นทายาทชายเพียงคนเดียว ตอนที่เขาอยู่ในเมืองหลวงท่านปู่ตระกูลหยางก็คอยอบรมสั่งสอนเขาอยู่เสมอ
โหวหย่วนเลี่ยงที่อยู่ด้านข้างอดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้นว่า
“ที่แท้ก็เป็นท่านไท่ผิงกงจริง ๆ ท่านผู้เฒ่าถึงกับออกจากเขามาแล้ว”
เมื่อได้ยินดังนั้น เหล่าแม่ทัพที่เหลือก็มองไปยังท่านไท่ผิงกง แล้วหันไปมองโหวหย่วนเลี่ยง
เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว ท่านไท่ผิงกงดูอ่อนวัยกว่าโหวหย่วนเลี่ยงอยู่บ้าง การที่เรียกท่านผู้เฒ่าออกมาทุกคำช่างดูประหลาดยิ่งนัก
ไม่นานนัก ก็มีคนสังเกตเห็นฉีเซิ่งและเฉินโหยวที่ตามหลังหยางหลินมา จึงเกิดการวิพากษ์วิจารณ์ขึ้นอีกครั้ง
“เจ้าหนูฉีเซิ่งนี่ก็อยู่ในกองกำลังเสริมด้วยหรือ ดูท่าคงจะพบกันตอนที่มันหนีไปกระมัง”
“เฉินโหยวก็น่าจะพบกับกองกำลังเสริมระหว่างทางเลยเข้าร่วมด้วย”
“ไม่รู้ว่าแม่ทัพเสิ่นจะเป็นอย่างไรบ้าง หวังว่าคงไม่มีเรื่องร้ายแรงอะไร”
“…”
ในขณะที่กำลังถกเถียง
