มีความจงรักภักดีอย่างที่ท่านเคยกล่าวถึงเสมอ”
เห็นหยางเหยียนมั่นใจเช่นนั้น หยางหลินก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วค่อย ๆ กล่าวว่า
“หยางเหยียน ในเมื่อเจ้ามั่นใจถึงเพียงนี้ ข้าก็จะตามใจเจ้า และเพื่อเห็นแก่เจ้า ข้ารับปากว่า หากเขาไม่มีปัญหาอะไรและทุ่มเทอย่างสุดความสามารถ หลังจากยึดด่านฟู่เฟิงกลับคืนมาได้ เมื่อกลับถึงเมืองหลวง ข้าจะช่วยขอพระราชทานอภัยโทษให้ฉีเซิ่งต่อหน้าฝ่าบาท ให้เขาจดจำบุญคุณของเจ้า”
“แต่หากเขาไม่ใช่…”
พูดมาถึงตรงนี้ หยางหลินไม่ได้พูดให้ชัดเจน แต่ความหมายก็เป็นที่เข้าใจกันดี
ต่อเรื่องนี้ หยางเหยียนเพียงประสานมือคำนับ “ขอบพระคุณท่านแม่ทัพ”
หยางหลินโบกมือ ไม่สนใจอีก
จากนั้น หยางเหยียนก็ถอยกลับไปหาฉีเซิ่งอีกครั้ง พูดอย่างดีใจว่า
“น้องชายฉี สำเร็จแล้ว!”
“สำเร็จแล้วหรือ?”
ฉีเซิ่งแสดงสีหน้ายินดีระคนประหลาดใจ
“อืม”
หยางเหยียนพยักหน้าพลางกล่าว “เมื่อกองทัพหยุดพักและจัดระเบียบ แม่ทัพจะจัดตำแหน่งให้เจ้า เจ้าต้องรักษาโอกาสครั้งนี้ให้ดี”
ฉีเซิ่งพยักหน้าเบา ๆ กล่าวใบหน้าจริงจัง “ขอบคุณพี่ชายหยางมาก”
“ฮ่า ๆ ๆ”
หยางเหยียนหัวเราะพลางตบไหล่ฉีเซิ่ง “แม่ทัพยังเตือนข้าให้พิจารณาดูให้ดีว่าน้องชายฉีเซิ่งเจ้าเป็นคนเช่นไร แต่ข้าว่า ดูจากประสบการณ์ของน้องชายแล้ว ยังจะต้องพิจารณาอะไรอีก”
“เช่นนั้นหรือ…”
หยางเหยียนไม่ทันสังเกตว่าเมื่อเขาเอ่ยวาจานี้ออกมา สีหน้าของฉีเซิ่งแปลกไปจากเดิมเล็กน้อย
แต่ฉีเซิ
