บทที่ 195 หยางเหยียนผู้ถูกหลอกง่ายไม่นานกองทัพก็เร่งความเร็วมุ่งหน้าไปยังด่านฟู่เฟิง หลังจากสั่งการเสร็จ หยางหลินหันไปมองฉีเซิ่ง
“เจ้าพาเด็กตระกูลฉีติดตามกองทัพไปด้วยเถอะ”
“ขอรับ”
เมื่อเห็นว่าหยางหลินไม่พูดอะไรต่อ ฉีเซิ่งรู้สึกผิดหวังในใจ ในขณะนั้นเอง หยางเหยียนที่ไปถ่ายทอดคำสั่งก็ขี่ม้ากลับมา
เมื่อเห็นหยางเหยียน ฉีเซิ่งก็มีความคิดใหม่ผุดขึ้นมาในใจทันที แม้ว่าทางด้านหยางหลินจะไม่สามารถสื่อสารได้ชั่วคราว แต่ทางด้านหยางเหยียนน่าจะพอได้
ในฐานะหลานชายคนโตรุ่นที่สามของตระกูลหยางในปัจจุบัน หากสามารถสร้างความสัมพันธ์ที่ดีได้ ผลลัพธ์ก็คงไม่แตกต่างจากการเกาะขาหยางหลินเท่าไหร่ เพราะถ้าทุกอย่างราบรื่น หยางเหยียนก็จะเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งต่อจากหยางหลินในที่สุด
ดังนั้นระหว่างทางกลับไปยังด่านฟู่เฟิง ฉีเซิ่งจึงเริ่มชวนหยางเหยียนคุย
เนื่องจากก่อนหน้านี้ติดตามหยางหลินมาตลอด หยางเหยียนจึงต้องระงับนิสัยร่าเริงของตนเองไว้ เมื่อมีคนเข้ามาสนทนาด้วยก่อน หยางเหยียนก็รู้สึกสนใจและเริ่มพูดคุยด้วย
อาจเป็นเพราะฉีเซิ่งแสร้งทำได้ดีพอ ในไม่นานทั้งสองคนก็คุยกันอย่างออกรส
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อหยางเหยียนสืบทอดมุมมองบางส่วนมาจากหยางหลิน หลังจากได้ฟัง ‘เรื่องราวอันน่าภาคภูมิใจ’ ของฉีเซิ่ง ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยชื่นชมติด ๆ กัน
ทันใดนั้น หยางเหยียนเห็นฉีเซิ่งมีสีหน้าเศร้าหมองอยู่บ้าง จึงอดไม่ได้ที่จะถามด้วยความสงสัย
“น้องช
