บทที่ 196 รองแม่ทัพไม่นาน หยางเหยียนก็ตามหยางหลินทันเป็นครั้งที่สอง
จากนั้นเขาก็เอ่ยขึ้น “ท่านผู้บัญชาการ ข้าคิดได้แล้ว”
“คิดได้แล้วหรือ”
หยางหลินถาม “เจ้าคิดจะทำอะไร?”
“ข้าอยากขอตำแหน่งที่เหมาะสมให้กับฉีเซิ่งต่อหน้าท่าน”
หยางเหยียนกล่าวตอบ
หยางหลินเลิกคิ้ว “หยางเหยียน เจ้ารู้หรือไม่ว่าการกระทำเช่นนี้ของเจ้าหมายความว่าอย่างไร? ในฐานะผู้ที่เกี่ยวข้องกับการสูญเสียด่านฟู่เฟิงไป เขาจะต้องถูกให้รับผิดชอบอย่างแน่นอน เสิ่นจงมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน แม้กระนั้นเจ้าก็ยังจะขอตำแหน่งให้เขาอยู่อีกหรือ?”
หยางเหยียนพยักหน้า “ท่านแม่ทัพ เช่นนี้ก็ดีแล้ว ฉีเซิ่งเข้าร่วมกับพวกเราได้พอดี จะได้ล้างความผิดด้วยการทำความดี อีกทั้งข้าเชื่อว่าหากฝ่าบาททรงทราบถึงการกระทำของฉีเซิ่ง พระองค์คงไม่ตำหนิเขา ซ้ำยังอาจจะพระราชทานรางวัลให้ด้วย”
เมื่อได้ยินดังนั้น หยางหลินจึงถามย้ำอีกครั้ง
“หยางเหยียน เจ้าอาศัยอยู่ในเมืองหลวงมาตลอด ไม่ค่อยรู้จักความอันตรายในโลก ข้าขอเตือนเจ้าให้พิจารณาให้ดี หากฉีเซิ่งไม่มีปัญหาก็แล้วไป แต่หากเขามีปัญหา เจ้าจะเป็นคนแรกที่หนีไม่พ้น”
“ท่านแม่ทัพ ตอนอยู่ในเมืองหลวงท่านก็มักจะตำหนิข้าเสมอ บอกไม่ให้คบเพื่อนพ้องไร้สาระ แต่ตอนนี้ข้าอยากจะคบหากับมิตรสหายดี ๆ ท่านกลับไม่เห็นด้วย”
หยางเหยียนแสดงสีหน้าไม่พอใจ
“อีกอย่าง ข้าก็มองออกแล้ว ข้าเชื่อในสายตาของตัวเอง ฉีเซิ่งไม่ใช่คนอันตรายแน่นอน เขาคือผู้ที่
