ายฉีดูท่าทางไม่สบายใจ มีอะไรหรือ?”
ฉีเซิ่งส่ายหน้าพลางยิ้มขื่น
“ไม่ได้ไม่สบายใจอะไรหรอก แค่กังวลใจนิดหน่อย”
“กังวลเรื่องอะไรหรือ?” หยางเหยียนถาม
“ข้ากังวลเรื่องแม่ทัพเสิ่นจง ในฐานะที่ข้าเป็นหัวหน้าหน่วยองครักษ์ของแม่ทัพเสิ่นจง กลับได้แต่มองดูแม่ทัพใกล้สิ้นใจ ข้ารู้สึกเจ็บปวดใจยิ่งนัก เฮ้อ”
ฉีเซิ่งถอนหายใจยาว
หยางเหยียนมองดูเสิ่นจงที่สลบไสลไม่ได้สติ จึงปลอบใจว่า
“เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของเจ้า เจ้าก็ได้พยายามอย่างสุดความสามารถแล้ว หากจะโทษ ก็ต้องโทษพวกชาวเป่ยมหานที่ใช้วิธีสกปรกเกินไป ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมีคนทรยศต่อต้าเฉียนและแทงข้างหลังแม่ทัพเสิ่น”
“ไม่ ทั้งหมดเป็นความผิดของข้า” ฉีเซิ่งถอนหายใจ
“เฮ้อ ต้องโทษที่ข้าไร้ประโยชน์ บัดนี้แม่ทัพเสิ่นบาดเจ็บสาหัสใกล้ตาย ด่านฟู่เฟิงเสียไป เหลือเพียงข้าฉีเซิ่งเพียงผู้เดียว นับเป็นความผิดอันใหญ่หลวง เมื่อยึดด่านฟู่เฟิงคืนได้แล้ว ข้าจะต้องไปเมืองหลวง ขอให้ฝ่าบาทลงโทษ”
หยางเหยียนได้ยินดังนั้นจึงกล่าวทันที
“น้องชายฉี เจ้าพูดไม่ถูกแล้ว เจ้าเป็นเพียงหัวหน้าหน่วยองครักษ์เท่านั้น จะโทษเจ้าได้อย่างไร ตามความเห็นข้า การที่เจ้าสามารถพาแม่ทัพเสิ่นฝ่าวงล้อมทหารนับหมื่นออกมาได้ ก็นับว่าทำหน้าที่อย่างสุดความสามารถแล้ว ไม่เพียงแต่ไม่มีความผิด ยังควรได้รับความดีความชอบด้วยซ้ำ”
“คงมีแต่พี่ชายหยางที่คิดเช่นนี้เท่านั้น” ฉีเซิ่งส่ายหน้า
“เหตุใดจึงว่ามีแต่ข้าที่คิดเช
