ัพฝ่าลมหิมะมาเจ็ดวันติดต่อกันแล้ว พวกเขาเหนื่อยมากแล้ว”
หยางหลินได้ยินดังนั้นก็ส่ายหน้า
“ข้ารู้ว่าพวกเขาเหนื่อย แต่ก็เพราะเหนื่อย พวกเราจึงต้องรีบไปถึงด่านฟู่เฟิงโดยเร็ว เพราะหากด่านฟู่เฟิงเกิดปัญหาขึ้นมา ไม่เพียงแต่เสิ่นจงจะต้องรับผิดชอบ พวกเราก็ต้องรับผิดชอบด้วย ยิ่งไปกว่านั้น พวกเราไปถึงเร็วเท่าไหร่ ก็อาจช่วยชีวิตผู้คนได้มากเท่านั้น”
เห็นหยางเหยียนกำลังจะพูดอะไรอีก หยางหลินก็ตัดบทว่า
“พอเถอะ อย่าพูดเรื่องไร้สาระอีก ตั้งใจเดินทางเถิด”
แต่หลังจากที่หยางหลินและหยางเหยียนคุยกันได้ไม่นาน กองทัพก็หยุดลงกะทันหัน
“ข้างหน้าเกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงหยุด?” หยางหลินขมวดคิ้วแน่น
“ท่านแม่ทัพ ข้าจะไปดูข้างหน้าหน่อย” หยางเหยียนกล่าว
“อืม ระวังตัวด้วย”
“วางใจได้”
หลังจากพูดจบ หยางเหยียนก็ควบม้ามุ่งไปยังด้านหน้าของกองทัพใหญ่
