ู้ที่อยู่ในระดับปรมาจารย์ขั้นปลายจึงเสมือนผู้ที่แทบจะไร้คู่ต่อสู้
ส่วนชายที่อยู่ข้างหยางหลินไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นหยางเหยียนหลานชายของเขา และยังเป็นรองแม่ทัพข้างกายเขา วรยุทธ์ในด้านต่าง ๆ ก็ไม่อ่อนด้อย บรรลุถึงขั้นผู้ฝึกยุทธ์เซียนเทียนขั้นปลาย
“ท่านปู่…”
“หืม?”
เห็นสีหน้าของหยางหลินไม่สู้ดี หยางเหยียนรีบแก้คำพูดทันที
“ท่านแม่ทัพ”
ได้ยินดังนั้น หยางหลินก็พยักหน้ากล่าวเสียงเข้ม
“จำไว้ ในกองทัพไม่มีพ่อลูก และไม่มีปู่หลาน ในเมื่อเจ้าตามข้ามาในกองทัพแล้ว ก็ต้องจำกฎที่ข้าว่างไว้ให้ดี หากครั้งหน้าเรียกผิดอีก เจ้าต้องไปรับโทษโบยสามสิบที”
“ขอรับ” หยางเหยียนก้มหน้ายิ้มขื่น ๆ
เขาอายุสามสิบกว่าแล้ว หากอยู่ในตระกูลทั่วไปก็คงได้เป็นปู่แล้ว แต่กลับต้องมาถูกดุราวกับเป็นหลาน
แต่ก็ช่วยไม่ได้ ตระกูลหยางเป็นตระกูลทหารที่มีชื่อเสียง ทายาทรุ่นหลังที่ต้องการสืบทอดบรรดาศักดิ์อย่างสมบูรณ์จำเป็นต้องออกรบในสนามรบเพื่อสร้างความดีความชอบ บิดาของเขาในรุ่นก่อนก็ผ่านมรได้ และตอนนี้ก็ถึงรุ่นของเขาแล้ว
ก่อนหน้านี้เพราะไม่มีสงครามใหญ่รอบอาณาจักรต้าเฉียนเลย เขาจึงต้องอยู่ที่บ้านไปก่อน คราวนี้ชนเผ่าเป่ยมหานบุกโจมตีด่านฟู่เฟิง โอกาสเลยมาถึงมือ เขาโดนท่านปู่ลากออกมาจากผ้าห่มกลางดึก
หลังจากถูกดุ หยางเหยียนก็ปรับสภาพจิตใจได้อย่างรวดเร็ว จากนั้นก็กล่าวว่า
“ท่านแม่ทัพ พวกเราจะไม่หยุดพักที่เมืองอวิ๋นฉีสักหน่อยหรือ กองทัพเดินท
