บทที่ 191 จบหากรู้แต่แรกว่าฝั่งราชาถ่ามู่จะพ่ายแพ้ง่ายดายเช่นนี้ เขาควรจะวิ่งหนีออกไปตั้งแต่แรกโดยไม่ลังเล และก็คงไม่ถูกหัวหน้าองครักษ์หลินอีหลอกเอาได้
ในตอนนั้นเอง จู่ ๆ เขาก็รู้สึกถึงกระแสลมแรงพัดมาจากด้านหลังศีรษะ แต่ในเวลานี้ เขาทาอะไรไม่ได้แล้ว
“ไม่…”
เซินเหล่ยเพิ่งเอ่ยได้เพียงคำเดียว เบื้องหน้าก็กลายเป็นความมืดมิด
โครม! พร้อมกับเงาของง้าวมังกรทมิฬยาวกว่าสิบจั้งทาบลงมา เซินเหล่ยก็กลายเป็นโคลนเละฝังจมลงใต้พื้นดินทันที
… เมื่อมองเห็นทางออกของเส้นทางภูเขาที่อยู่ใกล้เข้ามาทุกที หัวใจของหลินอีก็สั่นรัว ดวงตาเปล่งประกายวาบขึ้นโดยไม่รู้ตัว
วิ่งออกไป แค่วิ่งออกไปได้ เขาก็จะหลุดพ้นจากการไล่ล่าของปีศาจตนนั้น และเมื่อหลุดพ้นจากการไล่ล่า เขาก็จะสามารถกลับไปยังชนเผ่าเป่ยมหานได้
แม้เผ่าถ่ามู่อาจจะกลายเป็นเพียงประวัติศาสตร์แต่สิ่งเหล่านี้ล้วนไม่สำคัญอีกต่อไป
ด้วยวรยุทธ์ระดับผู้ฝึกยุทธ์เซียนเทียนขั้นปลายของเขา เพียงแค่เข้าร่วมชนเผ่าใหญ่ที่ไหนสักแห่ง ก็จะได้รับการต้อนรับอย่างดี หรือแม้กระทั่งเขาอาจก้าวไปได้ไกลกว่านี้ ด้วยการเข้าร่วมกับหนึ่งในสี่ชนเผ่าใหญ่ของชนเผ่าเป่ยมหาน
สรุปคือ ตราบใดที่ยังมีชีวิตอยู่ ย่อมมีความหวังอีกมากมาย สองร้อยเมตร… หนึ่งร้อยเมตร…
ระยะทางนี้ดูเหมือนจะไม่สั้น แต่สำหรับผู้ฝึกยุทธ์ระดับผู้ฝึกยุทธ์เซียนเทียนขั้นปลายแล้ว ใช้เวลาเพียงสองถึงสามวินาทีเท่านั้น ในที่สุด หลินอีก็ว
