บทที่ 190 เส้นทางภูเขาหลินอีมองไปที่หลี่เต้าพลางกล่าว
“ท่านขุนนาง พวกเราขอมอบราชาถ่ามู่ให้แก่ท่าน ขอเพียงปล่อยให้พวกเราจากไป พวกเราสัญญาว่าหลังจากนี้จะไม่ตั้งตนเป็นศัตรูกับต้าเฉียนอีก”
ในที่สุด หลี่เต้าก็ตั้งสติตอบสนองการเคลื่อนไหวที่ลื่นไหลราวกับสายน้ำของอีกฝ่ายได้ เมื่อได้ยินคำพูดของหลินอี เขาก็ทำเพียงยิ้มบาง เอ่ยขึ้นช้า ๆ
“พวกเจ้าคิดว่าราชาถ่ามู่มีค่านักหรือ?”
เมื่อได้ยินดังนั้น หลินอีก็รู้สึกใจสั่นสะท้าน เอ่ยถามอย่างระมัดระวัง
“ท่านขุนนาง คำพูดของท่านหมายความว่าอย่างไร?”
“ความหมายนั้นก็ง่าย ๆ” หลี่เต้ากวาดตามองไปที่หลินอีและเหล่าองครักษ์ทั้งหมด
“ในสายตาข้า ที่จริงแล้วพวกเจ้ามีค่ามากกว่าองค์ราชาของพวกเจ้าหลายเท่านัก ดังนั้น…”
“พวกเจ้าอยู่ที่นี่กันทั้งหมดเถอะ!”
พูดจบ หลี่เต้าก็ลงมือโดยไม่ลังเล ง้าวมังกรทมิฬในมือพุ่งตรงไปที่หลินอี
สีหน้าของหลินอีเปลี่ยนไปในทันที รีบหลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว แต่ในขณะถัดมา เขาถึงได้พบว่าเป้าหมายของการแทงครั้งนี้ไม่ใช่เขา แต่เป็นราชาถ่ามู่
หลี่เต้าใช้ง้าวเกี่ยวเสื้อผ้าของราชาถ่ามู่แล้วกระชากขึ้น ทำให้ราชาถ่ามู่ลอยขึ้นไปในอากาศด้วยความตื่นตระหนก พริบตาถัดมาเงาดำขนาดมหึมาก็พุ่งมาจากด้านข้าง งับตัวราชาถ่ามู่กลางอากาศ
หลังจากลงสู่พื้น ราชาถ่ามู่ก็ถูกเสี่ยวเฮยคาบไว้ในปาก
ในตอนนั้นเอง เสี่ยวเฮยพลันได้กลิ่นบางอย่าง เห็นของเหลวสีเหลืองอ่อนไหลลงมาตามขากางเกงข
