พราะพวกเขารู้แต่จะหนี จึงไม่สามารถถ่วงเวลาได้เลย
ที่สำคัญที่สุดคือ ฝ่ายตรงข้ามไม่รู้ว่าในมือเขายังมีธนูไม้เหล็กซึ่งเป็นอาวุธสังหารหมู่ที่ใช้กำจัด ‘ทหารกระจอก’
เซินเหล่ยที่วิ่งออกไปก่อน เห็นแม่ทัพเหล่านั้นล้มตายทีละคนจากหางตา หัวใจเขาก็เต้นรัวแรง เขาไม่เสียดายลูกน้องที่ตาย ในเมื่อแม้แต่ราชาถ่ามู่ยังสละทิ้งได้ แม่ทัพใต้บังคับบัญชาพวกนี้ก็ไม่ต้องพูดถึง
แต่สิ่งที่ทำให้เขาทรมานคือ หลังจากคนพวกนี้ตาย เขาก็จะกลายเป็นเป้าหมายต่อไป
