ตน
“มองอะไร?” ราชาถ่ามู่ตรัสด้วยความโกรธเกรี้ยว
“หรือว่าพวกเจ้าจะทรยศส่งข้าออกไปจริง ๆ? ข้าเป็นองค์ราชาของพวกเจ้านะ!”
เมื่อได้ยินดังนั้น สายตาไม่เป็นมิตรรอบข้างก็ถูกสงวนกลับไปในทันที แต่ในขณะนั้นเอง เสียงการต่อสู้ก็ดังขึ้นจากที่ไม่ไกลด้านหลังของพวกเขา
บางคนหันกลับไปมอง พวกเขาเห็นทหารม้าที่ทำให้พวกเขาพ่ายแพ้หนีอย่างกระเจิดกระเจิงได้บุกเข้ามาในกลุ่มของพวกเขาอีกครั้ง และเริ่มสังหารอย่างบ้าคลั่ง อีกทั้งระยะห่างก็ไม่ไกลนัก ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะบุกเข้ามาถึง
ในที่สุด ก็มีคนหนึ่งทนแรงกดดันในใจไม่ไหว แหงนหน้าตะโกนเสียงดัง
“ราชาถ่ามู่อยู่ตรงนี้!”
เป้าหมายของเขาคือต้องการล่อให้ศัตรูมาที่ราชาถ่ามู่ จากนั้นเขาจะฉวยโอกาสหนีไปอีกทาง วิธีนี้มีโอกาสรอดมากกว่า
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ราชาถ่ามู่สีหน้าเปลี่ยนไปทันที “หลินอี!”
หลินอีได้ยินก็ชักดาบออกมาสังหารชายที่ตะโกนคนนั้นทันที แต่หลี่เต้าคอยจับตาดูทิศทางของราชาถ่ามู่อยู่ตลอด เมื่อได้ยินเสียงตะโกนเมื่อครู่แล้ว สายตาจึงเล็งเป้าหมายตามเสียงนั้นอย่างรวดเร็ว
ฝ่ายราชาถ่ามู่เห็นคนที่ตะโกนตายแล้วก็ถอนหายใจโล่งอก มองไปยังทิศทางของเสียงการต่อสู้ ผลคือ เพียงแวบเดียวก็เห็นดาวมรณะที่โดดเด่นที่สุดในฝูงชน
แต่สิ่งที่ทำให้ขนหัวลุกชันคือ สายตาของเขาเผอิญสบเข้ากับดวงตาของอีกฝ่ายพอดี และสิ่งที่ทำให้เขาตื่นตระหนกยิ่งกว่านั้นคือ อีกฝ่ายยังยิ้มจางให้เขา ราวกับจะบอกว่า ‘หาเจ้าเ
