ยากเชื่อพลางกล่าวว่า
“องค์ราชา เหตุใดพวกพระองค์จึงแต่งกายเช่นนี้? หรือว่าพวกท่านจะทิ้งพวกเราหนีไปจริงๆ?”
“ไม่ใช่…”
ราชาถ่ามู่กำลังจะพยายามอธิบาย แต่ก็ได้ยินเสียงตะโกนของเหล่าทหารที่ราวกับถูกกระตุ้นจากบางสิ่ง
“องค์ราชาจะหนีไปจริง ๆ!”
“แม้แต่แม่ทัพก็จะหนีไปด้วย!”
“องค์ราชาท่านจะทิ้งพวกเราไปหรือ!”
“…”
เสียงตะโกนที่ดังขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าทำให้ราชาถ่ามู่ที่กำลังหงุดหงิดอยู่แล้วยิ่งโกรธหนักขึ้นไปอีก ด้วยความโกรธแค้น เขาชักดาบยาวที่เอวออกมาฟันทหารเป่ยมหานนายที่อยู่ใกล้ที่สุด พร้อมกับตะโกนว่า
“หุบปากเสียที!”
ในชั่วขณะถัดมา เลือดอุ่น ๆ กระเซ็นมาเปื้อนบนใบหน้าของเขา บรรยากาศรอบข้างพลันเงียบกริบลง ทหารทั้งหมดต่างพากันนิ่งเงียบ ดวงทุกคู่จ้องมองมาที่ราชาถ่ามู่
“เหตุใดองค์ราชาถึง…” ทหารที่ถูกฟันยังพูดไม่ทันจบก็ล้มลงในกองเลือด
เสียงของร่างที่ล้มลงนั้นราวกับกระแทกเข้ามาที่หัวใจของราชาถ่ามู่ เขามองสายตาประหลาดของเหล่าทหารรอบข้าง หัวใจพลันเกิดความหวั่นไหว แต่ก็รีบใช้น้ำเสียงแบบราชาเอ่ยออกไป
“พวกเจ้าจ้องอะไร ไม่เคารพข้า มันสมควรตายแล้ว!”
หากอยู่ในราชวัง เขายังคงนั่งอยู่บนบัลลังก์ อย่าว่าแต่สังหารทหารธรรมดาสักนาย ต่อให้ฆ่าสิบคนหรือร้อยคนโดยไร้สาเหตุ ก็ไม่ส่งผลกระทบใดต่อเขา เพราะในราชวังเขามีอำนาจเด็ดขาด
แต่ปัญหาคือตอนนี้เขาไม่ได้อยู่บนบัลลังก์ หากแต่อยู่บนสนามรบ และเป็นสนามรบที่กำลังจะพ่ายแพ้
การที่เขาห
