ฟ้องราชสำนัก ข้าต้องได้กลับมาในเร็ววันนี้”
แต่ทันใดนั้นเอง เสียงของเลี่ยชิงก็ดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“ทหารเผ่าถ่ามู่ทั้งหลาย องค์ราชาและแม่ทัพของพวกเจ้ากำลังจะทิ้งพวกเจ้าหนีไปแล้ว!”
เนื่องจากเลี่ยชิงใช้พลังปราณแท้ เสียงจึงดังก้องไปทั่วสนามรบอย่างรวดเร็ว
ความสนใจของเหล่าทหารทั้งหมดพลันถูกดึงดูดด้วยเสียงของเลี่ยชิง โดยเฉพาะทหารเผ่าถ่ามู่ที่พากันแสดงสีหน้าไม่อยากเชื่อ
“องค์ราชาจะหนีไป? เป็นไปไม่ได้!”
“ถูกต้อง เป็นไปไม่ได้ องค์ราชาและบรรดาแม่ทัพไม่มีวันทอดทิ้งพวกเราหนีไปเพียงลำพัง”
“ใครกันที่กล้ามาพูดจาหลอกลวง ยุยงปลุกปั่นขวัญกำลังใจของทหารพวกเรา”
เมื่อได้สติกลับมา ทหารของเผ่าถ่ามู่ไม่มีใครเชื่อเรื่องนี้ พวกเขาเชื่อมั่นในองค์ราชาและแม่ทัพของตน
แต่ไม่นาน เสียงของเลี่ยชิงก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“จะจริงหรือไม่ พวกเจ้าสามารถรู้ได้ด้วยตาตนเอง ตอนนี้มีผู้ใดสามารถหาแม่ทัพและองค์ราชาของพวกเจ้าพบหรือไม่”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ นอกจากทหารที่กำลังถูกสังหารฝ่ายเดียว ทหารเผ่าถ่ามู่ที่เหลือต่างเริ่มมองหาร่างขององค์ราชาและแม่ทัพไปทั่วทุกทิศ
แต่ผลก็คือไม่มีผู้ใดสามารถหาพบได้
“หรือว่าองค์ราชาและแม่ทัพหนีไปจริง ๆ”
“อย่าคิดเพ้อเจ้อ บางทีพวกเราอาจมองไม่เห็น สนามรบกว้างใหญ่เพียงนี้ องค์ราชาและแม่ทัพอาจอยู่อีกทิศทางหนึ่ง”
“แต่ว่า…”
ครั้งนี้ทหารเผ่าถ่ามู่ไม่มั่นใจเหมือนก่อนหน้านี้อีกต่อไป ในใจบางส่วนเริ่มมีเมล็ดพันธุ์
