ข้าไม่อยากตาย ที่บ้านข้ายังมีภรรยาและลูกเล็กรออยู่”
“ข้าก็ไม่อยากตาย หลีกไป ข้าจะกลับบ้าน ข้าจะไปหามารดาของข้า”
เมื่อกองทัพวิญญาณแตกสลาย ขวัญกำลังใจก็พังทลาย ทหารชนเผ่าเป่ยมหานจำนวนมากไม่อาจเผชิญหน้ากับความกลัวในใจ เริ่มถอยหนีไป
แต่ท่ามกลางฝูงชนมากมายเช่นนี้ พวกเขาไม่มีที่ให้ถอยหนีไปได้เลย นอกจากจะเป็นการสร้างความวุ่นวายแล้วก็ไม่มีประโยชน์อื่นใด
ในเวลาเดียวกัน เซินเหล่ย ราชาถ่ามู่ รวมถึงคนอื่น ๆ ต่างก็รู้สึกได้ถึงการแตกสลายของกองทัพวิญญาณ หรือพูดอีกอย่างก็คือ การแตกสลายของกองทัพวิญญาณส่งผลกระทบต่อพวกเขามากกว่าทหารธรรมดาเสียอีก
แต่ตอนนี้ผลกระทบเหล่านั้นกลายเป็นเรื่องรอง ปัญหาสาคัญที่สุดในตอนนี้คือ เมื่อไม่มีพลังเสริมจากกองทัพวิญญาณ พวกเขาจะเผชิญหน้ากับปีศาจที่ไม่แยแสทหารนับหมื่นนายได้อย่างไร
แม้แต่ตอนที่มีพลังเสริมจากกองทัพวิญญาณพวกเขายังถูกตีจนยับเยิน แล้วตอนนี้ที่ไม่มีพลังเสริมจากกองทัพวิญญาณ…
ราชาถ่ามู่จ้องเขม็งไปยังเซินเหล่ย ตรัสขึ้นว่า
“เซินเหล่ย เจ้าไม่ได้บอกหรือว่าชนะแน่? นี่คือชัยชนะที่เจ้าพูดถึงหรือ?”
เซินเหล่ยพูดอะไรไม่ออก ในฐานะผู้บัญชาการสูงสุดในสนามรบ เขามีส่วนรับผิดชอบความพ่ายแพ้ครั้งนี้อย่างน้อยครึ่งหนึ่ง
