บทที่ 182 ไม่ใช่ปรมาจารย์ แต่เคยฆ่าปรมาจารย์มาก่อนแต่ว่า ในชั่วขณะถัดมา…
เมื่อรับรู้ถึงพลังที่แผ่ออกมาจากร่างของจางเมิ่ง ดวงตาของจ้าวถ่งก็หรี่ลง ก่อนจะเอ่ยด้วยความตกตะลึง
“จางเมิ่งเจ้าเป็นผู้ฝึกยุทธ์โฮ่วเทียนระดับหนึ่งตั้งแต่เมื่อไร? ข้าจำได้ว่าตอนที่ข้าออกจากค่ายหวงซาเจ้าเพิ่งจะฝ่าด่านขึ้นเป็นผู้ฝึกยุทธ์โฮ่วเทียนระดับสามเท่านั้น”
เห็นจ้าวถ่งประหลาดใจเช่นนั้น จางเมิ่งจึงอธิบายด้วยรอยยิ้ม
“ที่ข้าฝ่าด่านได้เร็วเช่นนี้ ก็เพราะได้ติดตามหัวหน้าของพวกเรามา ถ้าท่านไม่เชื่อ ลองดูคนอื่น ๆ สิ พวกเขาก็พัฒนาไม่ได้ด้อยไปกว่าข้าเท่าไร”
จ้าวถ่งหันไปมอง
ราวกับต้องการยืนยันคำพูดของจางเมิ่ง เสวียปิงและคนอื่น ๆ ต่างพากันแสดงพลังยุทธ์ของตนออกมา
เมื่อได้เห็นชัดเจนแล้ว จ้าวถ่งถึงกับอ้าปากค้าง
ไม่ได้พบกันเพียงแค่เดือนกว่า ๆ มิใช่ไม่ได้เจอกันหลายปี แต่ทำไมลูกน้องของเขาแต่ละคนถึงได้แข็งแกร่งถึงเพียงนี้
โดยเฉพาะหัวหน้ากองร้อยที่เคยอยู่ใต้บังคับบัญชาของเขา วิทยายุทธ์ของแต่ละคนล้วนอยู่ในระดับผู้ฝึกยุทธ์โฮ่วเทียนระดับหนึ่ง บางคนถึงขั้นอยู่ในระดับสูงสุดของโฮ่วเทียน เหลือเพียงก้าวเดียวก็จะก้าวข้ามไปสู่ระดับเซียนเทียนแล้ว
นี่เกือบจะถึงระดับวิทยายุทธ์ของเขาอยู่แล้ว
เมื่อได้สติ จ้าวถ่งก็พลันหันไปมองจางเมิ่ง
“ทั้งหมดนี้เป็นเพราะหลี่เต้าหรือ?”
“ถูกต้อง ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นความดีความชอบของหัวหน้า”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ จ้
