บทที่ 180 พวกเขาคือทหารของข้าจริง ๆ
เมื่อเผชิญหน้ากับกลุ่มผู้ฝึกยุทธ์เซียนเทียนที่พุ่งออกมาจากกองทัพทหารชนเผ่าเป่ยหมานอย่างกะทันหัน ตอนแรกจ้าวถ่งและคนอื่นยังสามารถใช้ความโกรธในใจผลักดันพวกเขากลับไปได้
แต่เมื่อต่อสู้กันมาอย่างต่อเนื่อง อีกทั้งทหารชนเผ่าเป่ยหมานจำนวนมากรอบข้างยังบุกเข้าโจมตีไม่หยุดหย่อน พวกเขาก็กลายเป็นว่าค่อย ๆ เสียเปรียบมากขึ้น พื้นที่ยืนถูกบีบให้แคบลงทีละน้อย
จนสุดท้าย ผู้ฝึกยุทธ์เซียนเทียนที่เหลืออยู่เพียงไม่กี่คนต้องยืนล้อมกันเป็นวงกลมเล็ก ๆ
แต่ถึงกระนั้น พวกเขาก็ยังคงยืนหยัดปกป้องประตูที่พังทลายด้านนอกด่านฟู่เฟิงอย่างแน่วแน่ ไม่ยอมให้ทหารชนเผ่าเป่ยหมานเข้าใกล้แม้แต่ก้าวเดียว
ทันใดนั้น ดาบเล่มหนึ่งก็ฟันลงบนร่างของจ้าวถ่งทำให้เขาเจ็บปวดไปทั้งตัว
เขาตาแดงก่ำ กำดาบที่เพิ่งฟันลงบนร่างของตนไว้แน่น แม้คมดาบจะบาดเข้าถึงเนื้อและกระดูกก็ไม่ยอมปล่อยมัน
“อยากให้ข้าตาย? เจ้าก็ตายไปด้วย!”
จ้าวถ่งแลกชีวิตกับอีกฝ่าย พลิกมือแทงดาบเข้าหัวใจอีกฝ่ายอย่างไม่คาดคิด แต่การแทงครั้งนี้ทำให้เขาได้รับบาดเจ็บมากขึ้น ทหารเป่ยหมานรอบข้างต่างพากันฟันดาบใส่เขา
และที่เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น ก็เพราะคนที่จ้าวถ่งสังหารคือผู้ฝึกยุทธ์เซียนเทียนเช่นเดียวกับเขา
“ฮ่า ๆ ๆ หนึ่งแลกหนึ่ง ข้าไม่ขาดทุน”
โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสนามรบที่ฝ่ายศัตรูแข็งแกร่งกว่าเช่นนี้ การแลกชีวิตผู้ฝึกยุทธ์เซียนเทียนกับชีวิตของตน
