อีกทั้งก่อนหน้านี้เขายังสังหารทหารชนเผ่าเป่ยหมานไปมากมาย ก็นับว่าคุ้มค่าแล้ว อย่างน้อยก็มีเรื่องให้เล่าขานบนเส้นทางสู่ปรโลก
“เจ้าสมควรตาย!”
หลังจากสังหารผู้ฝึกยุทธ์เซียนเทียนไปหนึ่งคน ก็มีผู้ฝึกยุทธ์เซียนเทียนอีกคนเข้าประจันหน้ากับจ้าวถ่งอย่างรวดเร็ว
เมื่อเผชิญหน้ากับผู้ฝึกยุทธ์เซียนเทียนคนใหม่ จ้าวถ่งที่บาดเจ็บได้แต่ตั้งรับอย่างยากลำบาก
และสถานการณ์เดียวกันนี้ก็เกิดขึ้นกับแม่ทัพต้าเฉียนคนอื่น ๆ ที่อยู่ตรงนั้นเช่นกัน
เนื่องจากทุกคนต่างตั้งใจว่าจะพลีชีพแน่ เมื่อเผชิญหน้ากับศัตรู สิ่งแรกที่พวกเขาคิดจึงเป็นการทำให้ความตายของตนมีคุณค่ามากที่สุด ส่งผลให้พวกเขาเข้าแลกชีวิตกับศัตรูบ่อยครั้ง จนทำให้หลายคนตกอยู่ในสภาพเดียวกับจ้าวถ่ง
เมื่อบาดแผลบนร่างรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ มือของจ้าวถ่งก็ค่อย ๆ อ่อนแรง อาวุธถูกฝ่ายตรงข้ามปัดกระเด็นออกไป
คราวนี้ เมื่อเผชิญกับการโจมตีของฝ่ายตรงข้าม เขาไม่มีเรี่ยวแรงโต้กลับอีกแล้ว
เมื่อเห็นการโจมตีที่พุ่งเข้ามาตรงหน้า จ้าวถ่งแสดงสีหน้าสงบนิ่ง หลับตาลง ตั้งแต่ตัดสินใจอยู่ต่อในตอนนั้น เขาก็เตรียมพร้อมรับความตายแล้ว
ฉึก!
วินาทีถัดมา เขารู้สึกถึงเลือดที่สาดกระเซ็นมาบนใบหน้า
แต่ร่างกายของเขากลับไม่รู้สึกผิดปกติ เช่นนั้นนี่เป็นเลือดของผุ้ใด?
เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นเพียงชนเผ่าเป่ยหมานระดับเซียนเทียนที่เมื่อครู่ยังดูดุดันมีลูกธนูปักอยู่กลางหว่างคิ้ว โลหิตอุ่น ๆ นั้นเป็
