บทที่ 179 โดนตบกระเด็น
เซินเหล่ยเห็นท่าไม่ดีจึงรีบกล่าวว่า “เจ้าสองคนอย่าได้ฟังไปเลย องค์ราชาของพวกเราทรงพระประชวร พูดจาเพ้อเจ้อไปหมด”
พอได้ยินเช่นนั้น ราชาถ่ามู่ก็โกรธขึ้นมาทันที หันไปจ้องเซินเหล่ยพลางพูดขบเขี้ยวเคี้ยวฟันว่า “ข้าไม่ได้พูดเพ้อเจ้อ ทั้งหมดนี้คือความจริง”
เซินเหล่ยกำลังจะพูดอะไรต่อ จู่ ๆ หลินอีที่อยู่ด้านข้างก็เอ่ยขึ้น “แม่ทัพเซินเหล่ย องค์ราชามิได้ตรัสผิด”
“หลินอี เหตุใดแม้แต่พวกเจ้าก็สับสนไปด้วย หรือว่าพวกเจ้าก็เป็นไข้เช่นกัน”
เมื่อเห็นเซินเหล่ยยังคงดื้อดึงไม่ยอมเชื่อ ก็ทำเอาราชาถ่ามู่ถึงกับหมดคำพูด หากรู้แต่แรกก็คงไม่มอบอำนาจบัญชาการให้คนหัวแข็งอย่างเซินเหล่ย
สุดท้ายราชาถ่ามู่เลยจำใจอธิบาย “เซินเหล่ย ข้าขอเตือนเจ้าให้รอบคอบไว้ เพราะหากเป็นพวกมันจริง การไม่ตั้งกองทัพเตรียมรับมืออย่างเป็นทางการ ย่อมไม่อาจต้านทานพวกเขาได้”
เซินเหล่ยที่ไม่เชื่ออยู่แล้วย่อมไม่เก็บคำพูดมาใส่ใจ “ขอองค์ราชาวางพระทัย ต่อให้ฝ่ายตรงข้ามมีความสามารถบุกมาถึงที่นี่จริง ข้าก็จะทำให้พวกเขาเข้ามาแล้วไม่ได้กลับออกไปแน่”
เมื่อเห็นเซินเหล่ยมั่นใจเช่นนั้น ราชาถ่ามู่จึงได้แต่โบกมือพลางตรัสว่า “ในเมื่อเจ้ามั่นใจถึงเพียงนี้ ก็รอดูฝีมือเจ้าแล้วกัน”
พระองค์เข้าใจดีหากเซินเหล่ยไม่เห็นโลงศพคงไม่หลั่งน้ำตา ดังนั้นจึงปล่อยให้เป็นไปตามทางของเขา
รอให้ได้รับบทเรียนเมื่อไหร่ก็จะรู้ว่าสิ่งที่ตนพูดนั้นไม่ผิด
อย่างไร
